**
Bazen hislerinizin anlamını çözmenize gerek yoktur. Yalnızca yaşamanız gerekir. Hayatı sorgulamayı tamamiyle bırakmaktan söz etmiyorum. Sadece duygularımızla ilerleyebileceğimiz zamanlarda niye, neden, nasıl gibi sorular sormak yerine kendimizi o akışa bırakmaktan bahsediyorum. Bazen iyi ya da kötü yaşadığınız her ne ise olduğunuz yerden izlemeniz ve olanca hevesinizle yaşamanız gerekiyor. Bunun aksi kendimize bile bile yapacağımız bir haksızlıkmış gibi değil mi? Bağlamaya çalıştığım şey aslında güven duygusu. Hoş bir geçiş olmadı sanki farkındayım ama anca işte. Size güveniyor olması güvenen insandan ziyade karşısındaki için bir tedirginlik yaratıyor. Büyük bir sorumluluk yüklediği için sanırım. Gerçi birine teslim olmak tamamen herşeyini ona adamak ne kadar doğru onu bende bilmiyorum açıkçası. Ama zaten ne doğruyu ne de yanlışı arayacak gücüm yok -ki olsa bile bunlarla ömrümün ne kadar kaldığını bile bil...