İnsanlığın hakkını vermek

Yoluna sokmaya çalıştığınız herşey yolundan şaşıyor. Boşversenize; hayatın öylece akıp gitmesi gerektiğinin bilincindeyken neden birşeyleri rayına oturtmaya çalışıyorsunuz ki? İnsanlar alışagelmedik cümlelerden bunca kaçıyorken ispat etmeye çalıştığınız şey ne? Sanki bir savaşın ortasında kılıcınızı kuşanmış nefret kusuyorsunuz. Bir insanı sevmek bu kadar kolay iken o sevgiye gem vurmayı seciyorsunuz. Dünyanız derin bir boşlukta. Savrulup duruyorsunuz. Debelenmekten yorgunsunuz fakat durup dinlenmek gelmiyor aklınıza. Halbuki bir rüzgar esse savrulup yolunuzu bulacaksınız. Ama o kadar tahammülsüz ve sabırdan yoksunsunuz ki bir kalem bir kağıt alıp cizmek yerine bembeyaz sayfaları karalıyorsunuz.
Bunca sabrı nerden buluyorum diye soruyorum kendime. Cevabını her defasında tekrarlıyorum. Acı bir kere girmisse ruhuna daha fazlasına da gücün var demektir. Bir kere ölmediysen ikincide de ölmüyorsun. Umudun en berbat hali. Kendini kandırdığını bile bile.. Gerçekten ölmenin ne demek olduğunu biliyor musun sanki? Sancıyı derecelendirme biçimi olarak görüyorum ölümü. Son raddedeysen öldün demektir. Ne yani ölüm sadece ruhun Tanrı katında geri iadesi demek mi? Tabiki hayır. Sevgisizlikte ölüm sayilmaz mı? Ya da haksızlık ne bileyim kucak dolusu verdiğin şeyin karşısında gördüğün koca bir hiç.. Bu da ölmekten sayılır. Ruhunu parçalayan her şey bir nevi insanın ölümü sayılmalı. Biri kalbinizi mi kırdı katil damgası vurulmalı. Hatta bunun cezai yaptırımı olmalı. İnsanlar nerden buluyor bu cürreti? Insan insana kıyabilir mi? Uc tane kolu varsa evet ya da altıncı bir duyu organı. Sizden güçlü oldugunu düşündüğünüz herkesin sizi kırma lüksü vardir. E peki bunlar yoksa? Bos bir teneke iken sizi sağır edercesine gürültüsüne maruz birakan insanlar nasıl oluyor da bu hakka sahip olabiliyor? Birinin sizi bu denli parçalanmasına nasıl musaade edebiliyorsunuz. Aman sanki ilk defa mı tuzla buz oldum dercesine. Nerden geliyor bu cesaret? Acı arsızı iste ne olacak? Herşey bir yana etlerimi lime lime etseler dahi mutlu oluyorum. Nasıl oluyor da her türlü olgunun hayatın kaçınılmaz oyunu aynı zamanda kazanılmış bir tecrübesi olduğunu dusunebiliyorum? Ister kendini kandirmak deyin ister acı arsızı. Beni kahreden herşeyle başa çıkabilirim. Çünkü ben insan olmanın hakkını verenlerdenim..

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2