Kayıtlar

Eylül, 2017 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Arka balkon*

Arka balkon bir evin en sağlam köşesi bana göre. Nedendir bilmem en güzel cümleleri orda kuruyorum. Bütün kelimeler anlamını orada kazanıyor. Saatlerce uğraşıp sonuca varamadığım zamanlarda dahi kendimle anlaşmaya vardığım ama en çokta kendimle uzlaşamadığım tek yer orası.. Sorgulamaya başladığım herşeyin ucunu kaçırıyorum. Kendimden başlayıp kendimle devam ediyorum. Aslına bakarsanız bazen hayata karşı bir duruşum olmadığını düşünüyorum. İşte buyum diyebileceğim ne bir tavrım var ne de bir vasfım. Zaman zaman tutarsızlıklarımı da seviyorum. Bana "ben iste buyum dedirtmeye kim cürret edebilir ki!"  diye sert çıkmaya başlıyorum. Sonra kuyruğunu kıstırmış bir kedi gibi köşeye sinip "kim olduğumu bulmam gerekiyor" diye ağlamaya başlıyorum. Kendimle alakalı en acımasız eleştirileri yaparken yere çöküp sigaramı yakıyorum. Şu beş saniyeden fazla dahi tutunamadığım varsayımlarım doğrularım var ya hepsi tek tek gün yüzüne çıkıyor.  Ama öbür yandan en mukemmeli benim diye k...

Acil çıkış**

Hayatımın amacını çözmeye yönelik bir takım girişimlerim oluyor bazen. Fakat ben ne zaman bu yönde bir adım atmaya kalkışsam ne taraftan geldiğini bilmediğim bir kuvvet tarafından beş adım  geriye dönüyorum. Niyetim birşeyleri değiştirmek değil. Çünkü değişim güç gerektirir. Şu an için o gücü kendimde bulamadığımdan herşeyi öteliyorum. Ötelemek bazen gercekten de hayat kurtarıyor. En azından benim için öyle.  Vaktiyle yıktığım -ya da yıktığımı zannettiğim- setleri tekrar yerleştirdim etrafıma. Çok bayağı bir durum degil mi bu? Hayatınıza dahil olan biri ile birlikte herşeyiniz değişiyor;  o gittiğinde herşey yine eski halini alıyor. Birinin hayatına dahil olabilmek asla yazılı olmayan fakat kanun hükmünde değer taşıyan bir şartla  gerçekleşiyor;onun dilediği kalıba girmek. Karşımızdakinin isteği ya da kendi irademiz ile farketmeksizin durum böyle. Aslında hiçbirimiz kendimiz gibi değiliz. Birilerine bağımlı olmayı onların kurallarına göre oynamayı bırakamıyoruz. Kur...

**

          Hangi konuyla alakalı yazsam bilemedim.Şu aralar oldukça karışığım. Sürekli olarak birkaç paragraflık yazılar yazıp yarım bırakıyorum. Sanırım yine kısır bir döngüye bağladı hayatım. Hislerime dair herhangi bir fikrim yok ve bu adını koyamadığım herşeyin beni deli etmesi ile aynı seviyede canımı sıkıyor. Akış o kadar hızlı sürüklüyor ki beni, zil zurna sarhoşmuşum da yer ayaklarımın altından kayıyormuş gibi bir durum yaşanıyor. Çok kan kaybettim biraz daha böyle giderse dibe ineceğimden korkuyorum. Mutsuz olmak o kadar çok canımı sıkıyor ki. Bir nedenden dolayı bir kişi veya bir kişiye bağlı gelişen ters bir durum ya da beni üzen herhangi bir olay her ne ise işte; tüm bunlar karşısında durup o kan kaybından ölmeyi beklemek yerine turnike yapmaya falan çalışıyorum. Yaşamla aramda ki bağ o kadar kuvvetli ki bazen her ne kadar kendimi kör bir kuyuda gibi hissetsemde genellikle içime dönüp baktığımda gördüğüm sevgi beni hayat dolu bir insan haline getir...

En yakın arkadaşım Söğüt Ağacı*

Takılıp düşünce bir daha hiç kalkamayacakmışım gibi geliyor. Sanırım ilk defa bu kadar umutsuzum. Bir yandan da mutluyken toz pembe gördüğümüz herşeyin mutsuzken zifiri karanlığa dönüşmesine tahammül edemiyorum. Hatta bu yüzden hem kendimden hem de tüm insanlardan nefret ediyorum. Neden diye sorup duruyorum karşımda ki ince söğüt ağacına. Orada dikilmeyi sen belki de hiç istememişken nasıl oluyor da bu kadar yeşil ve canlı duruyorsun? Madem orada dikilmek senin tercihin değildi madem bunu sen değil de bir başkası istedi nasıl bu rüzgara kafa tutacak kadar güçlüsün? Dallarının birkaçı kırıkken nasıl oluyor da köklerini saldığın şu toprağa o güneşe küsmedin hiç? Peki biz ne yapıyoruz kırılınca? Hemen sırt çeviriyoruz dünyaya. Hemen yaprak dökmeye başlıyoruz kuru bir ağaca dönüyoruz. Önümde dolu kül tabağım yanında kahvem etrafımdan gelip geçen herkese nefretle bakıyorum. Neden? Sırf kalbimin bir parçası kırıldı diye. Sırf biri tarafindan eksik bırakıldığımı hissettim diye.. Öyle bir an ...