Arka balkon*
Arka balkon bir evin en sağlam köşesi bana göre. Nedendir bilmem en güzel cümleleri orda kuruyorum. Bütün kelimeler anlamını orada kazanıyor. Saatlerce uğraşıp sonuca varamadığım zamanlarda dahi kendimle anlaşmaya vardığım ama en çokta kendimle uzlaşamadığım tek yer orası.. Sorgulamaya başladığım herşeyin ucunu kaçırıyorum. Kendimden başlayıp kendimle devam ediyorum. Aslına bakarsanız bazen hayata karşı bir duruşum olmadığını düşünüyorum. İşte buyum diyebileceğim ne bir tavrım var ne de bir vasfım. Zaman zaman tutarsızlıklarımı da seviyorum. Bana "ben iste buyum dedirtmeye kim cürret edebilir ki!" diye sert çıkmaya başlıyorum. Sonra kuyruğunu kıstırmış bir kedi gibi köşeye sinip "kim olduğumu bulmam gerekiyor" diye ağlamaya başlıyorum. Kendimle alakalı en acımasız eleştirileri yaparken yere çöküp sigaramı yakıyorum. Şu beş saniyeden fazla dahi tutunamadığım varsayımlarım doğrularım var ya hepsi tek tek gün yüzüne çıkıyor. Ama öbür yandan en mukemmeli benim diye k...