Kayıtlar

35yaş güncellemesi..

 Bu yaşa geldiğimde nasıl görüneceğim veya nasıl biri olacağım ve hatta nerede olacağım konusunda pek bir fikrim yoktu açıkçası. Çünkü ileriyi öngörebilen ya da uzun vadeli planlar belirleyerek ona göre hayatını şekillendiren biri olmadım hiçbir zaman. Yine de az çok hayalimde bu kadar hayal kırıklığı ve onca yanlış seçimle dolu bir hayat da yoktu. Dürüst olmak gerekirse kendime tanıdığım hata payı bundan daha azdı. Düşünmeden hareket etmek tarzım değildir fakat çok fazla düşünerek yanlışa sürüklenebilen biriyimdir.  Uzunca bir süreyi kendimi tanımaya harcadım. Son yıllarda yaşadığım pek çok şey hayattan neler beklediğim, gerçekten ne istediğim konusunda kendime dair fikir edinmemde bana yardımcı oldu. Bu yüzden hatalarımı yoksayamam sevdiğim bir çok iyi özelliğim gibi sarılırım onlara. İlk defa geldiğim bir hayatta sırf yanlış seçeneği işaretledim diye sınavım geçersiz sayılacak değil herhalde. Herkes kadar sorgularım hayatı diğerlerine gümüş tepsilerde sunulan her şey için h...

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

Ömrümüzden geçen 365 günü değerlendiriyorum birkaç gündür. Başımdan neler geçti inanın ki hatırlamıyorum. Seçimlerim oldu, tercih ettiklerim, vazgeçtiklerim, bir şans daha vereyim dediklerim, uğruna çabaladıklarım, hayal kırıklıklarım, sevinçlerim en çokta kazandıklarım. Çok mutlu olduğum bir yıldı. Beni illa ki zorlayan şeyler olmuştur ama ben hiçbirini hatırlamıyorum. Yine bir çok ders çıkardığım hiç bakmadığım bir yerden bakabildiğim daha çok büyüdüğüm bir yıldı. Büyüdüm daha sağlam yürümeye başladım. Durmayı öğrendim, çırpınmadan sağa sola savrulmadan ağır adımlarla yürümeyi, her şeyin en iyisini benim bildiğim ama en çok da benim yanılabileceğim gerçeği ile başa çıkmaya başladım her şeyle. Sınır çizmeyi öğrendim duvar örmekten bahsetmiyorum ama. Kendi alanıma, isteklerime, beklentilerime uymayan bambaşka yerlerden baktığımız insanlarla kolaylıkla ve net bir şekilde bağımı koparmayı öğrendim. Tutarsızlıklarımın asıl sebebi olan belki öyle değildir niyetiyle şans verdiğim her insan ...

30'lu yaş serüveni..

 Kendimle uzun yıllardır vakit geçirdiğim için çok tatlı bir insan olduğumun farkındayım. Tevazu gösteremediğim için kimse kusura bakmasın. Çünkü duvarlarım olduğunu iddia edenler, o duvarlar şeffaf olduğu halde beni tanımayan görmeyen ve anlamayan insanlardır ki onların gözünde neye dönüştüğümün ya da neye benzediğimin bir önemi yok benim için. Bahanelerinizi bir kenara bıraktığınızda benimle tartışmanın ne kadar keyifli olduğunu anlarsınız. Bencillik etmediğiniz zaman sizin için neler yapabileceğime şaşırırsınız. Hiç bilmediğim ve tecrübe etmediğim bir duygunuzu sizinle aynı anda yaşamışçasına anlayıp safe alanınız olabilirim. Sizi ne kadar sevdiğimi gözlerimden anlarsınız. Aksini düşünen varsa henüz benimle tanışmamıştır. Kibir kokusu alıyor olabilirsiniz ama bugün benim günüm birazcık övgünün kimseye zararı olmaz herhalde. Farkına varmaktan daha büyük bir hediye yok. Bu nedenle her yaşıma teşekkür ediyorum. Yaş aldım demiyorum biraz pesimist görünse de ömrümden bir yıl daha eks...

Kelebek mevsimi

  Düşünmek.. Her durumu her hissi, ayrıntıyı, durmayı yürümeyi koşmayı hatta belki birini öpmeyi. Böyle her şeyi düşünebiliyor olmak, kafanızın içindeki sesleri ihtimalleri olabilecek her seçeneği düşünmek, yıkıp dağıtmak, yeniden kurmak, oynamak, onu oradan alıp şuraya koymak bazen  koyacak yer bulamamak nasıl da yorucu değil mi? Yaşam buradan bakınca karıncanın çekirdek kabuğunu yuvasına taşıması kadar zor görünüyor -ki öyle de zaten. Süregelen bir akış sonsuz çaba ayak uydurmak zorunda olduğun bir düzen. Evreni yeniden yaratma imkanım olsaydı nasıl bir dünya yaratırdım acaba? Tanrısınız ve yaratma kudreti elinizde sizce de muhteşem olmaz mıydı? Nasıl bir Dünya yaratırdım bilemiyorum fakat nasıl bir yer olursa olsun insan  hep aynı olacaktır. Gördüğünüz gibi düşünmenin sınırı yok, her şeyi düşünmek bezdiriyor insanı, bazen hayatı kaçırıyor insan bazen en güzel zamanlarını bazen en sevdiğini bazen de en sevdiğine giden treni. Şu sıra her şeyi hissetmeye çalışıyorum. Hiss...

Bahar terapisi..

  Kendimle uzun uzun sohbetler etmeyeli çok oldu. Kendimin dahi kendimle konuşmak istemediği bir çok konu birikti. Bir yere varamıyoruz ama koşmaktan da yorulmuyoruz. Yoruluyoruz, hepimizin üzerinde kronikleşen, dinlenmekle geçmeyen, herhangi bir ilacı olmayan ve nedenini bilemediği bir yorgunluk var. Nedeni var aslında. Çünkü araştırmalara göre Dünya üzerinde her 5 yetişkinden biri, 6 aya kadar süren yorgunlukla mücadele ediyormuş. Bir ismi bile var Tired All The Time. Modern insanın en büyük problemi işte. Fakat yorgun musunuz tembel mi yoksa  uykusuz mu bunu tespit etmelisiniz. Bir bilgi daha vereyim yetişkinler günde 35.000 karar veriyormuş. Siz birde terazi burcu yetişkin bir insanı düşünün. Yani beni.. Karar vermek bu hayatın en zor şeyi. Hayatın böylesine bol seçenekli olması beni delirtiyor. Seçim yapmak zorunda kalmak kolumu kesmek zorunda kalmam gibi bir şey. Çünkü hep yanlışı seçerim. Kime neye göre bilinmez tabi; herneyse.. Bir şey olmuş gibi ama ne oldu bilemiyoru...

30+2

Yine o malum güne gelmiş bulunmaktayız..Diğer yıllardan farkı artık bir kedi annesiyim😊 Öyle hüzünlü şeylerden bahsetmek değil niyetim. Hayat tarafından tekme tokat dövüldükten sonra insan bir kendine geliyor haliyle. Bir gözü açılıyor ne bileyim silkeleniyor işte. Bu böyle oldu çünkü aslında böyleydi sen göremedin, o olmadı e çünkü olmayacağı beş kilometre öteden belliydi sen kabul etmedin gibi çözümlemeler başladı. Bir şekilde toparladık her şeyi. Arada yıkılmıyor değiliz tabi ama yine de yoluna koyduk kırılan dökülen ne varsa çok şükür. Ağır hasarlı atlattık da neye yarar heves mi kaldı sanki demiyor değilim. Yok arkadaşlar heves her zaman vardır ümitsizliğe kapılıp hayatı zindana çevirmeye gerek yok. Her yazdığım yazının sonunda güneşli günlerin bizi beklediğini savundum durdum. Otuz küsür sene geçti hala aynıyım. Güneş batmıyor hiç hep yukarda göz kamaştıran güzelliğiyle. Sırtımızı döndüğümüz için göremiyoruz. Kendi kendimizin gölgesi oluyoruz. Konunun güneşle hiçbir alakası olma...

31 aralık cumartesi..

     Zor bir yıl oldu. Pandeminin yükü, afetler, felaketler,savaşlar, ölümler derken belimizi doğrultamadık bir türlü. Sevdiklerimizi kaybettik bazen ölümle bazen henüz ölmemişken hayattayken bir daha hiç göz göze gelemeyecek kadar büyük uçurumlar açıldı aramızda. Kırıldık çoğu zaman gönlümüz alınsın diye beklerken daha büyük yaralar açtı sevdiklerimiz. Ölüm değilse başımıza gelen halledilir derdim hep ama zaten her ayrılık biraz ölüm değil midir? Ne bileyim bence ölüm öfkeyi bitirir, gururu kibiri nefreti siler. Ölüm merhamettir, özlemdir bazen pişmanlıktır. Yaşam öyle değil. İnsanlar cesurdur yaşarken çabuk gözden çıkarırlar birbirlerini. Hiç ölmeyecekmiş gibi gelir ama öyle olmaz. En azından öyle olmadığını anlayana denk. Bir bakalım 2022 bize neler yapmış;      Bir yıl oldu. Canım anneannem. Hala evin bir köşesinde ona ait bir şey bulunca içimde çok keskin bir sızı hissediyorum. Büyük bir kayıp benim için. Onun için ağlarken aslında biraz da kendim için...

Sevgili otuz 1 yaşım..

Sevgili geçmiş yaşlarım; benden neler aldığınız umurumda bile değil. Çünkü ortalama ömrümün yarısı kadar yaşamışken dönüp baktığımda sadece kazandıklarımı hatırlıyorum. En çok son altı yıl ve ondan önceki yıllar; beni üzen, saçlarıma aklar düşüren, gönlümü dermansız sandığım dertlerle kırıp döken herkesi affediyorum. Nefret büyütmüyorum içimde. Hoş karşılamıyorum yapılanları fakat bu konuda da karşımdaki insanlara en ufak bir fikir dahi beyan etmiyorum. Anlaşılmadığım yerde çatlayana kadar anlatmaya çalıştığım dönemler geçti. Düşüncelerimi sadece düşüncelerime değer veren insanlarla paylaşıyorum. Bu yıl ki mottom; az olan öz olandır..  Büyüdüğümü fark ediyorum. İnandığım şeylerin , savunduğum ilkelerin ya da koyduğum kuralların yanlış olabileceğine,  benim de en başından yanlış biri olabileceğime ve hatta yanlış seçimlerime doğru sandığım yanlışlarımın sebep olabileceğine ikna oldum. O hırçınlığım, kızgınlığım, vurdumduymazlığım, hovardalığım gitmiş de yerine pamuk gibi biri g...

Yorulduk ama değmiyor..

 Uzun zaman oldu.. Şu sıralar herşeyi yoluna sokmakla yoldan çıkmak arasında gidip geliyorum. Bazen yolumu kaybetmişim gibi geliyor, bazen de zaten yol benimle geliyor. Çekim yasası işe yaramıyor. Nereden başlasam bilemiyorum. Bir yerden başlayamadığım aşikar ama yetişemesem de  koşarım demiştim halbuki; yetiştim sandığım her köşe başında, yerimde saydığımı farkedene kadar. Geriye dönme arzusu büyüdükçe çoğalıyor. Bir şeyi biliyor olmanın, bazı duyguları tecrübe etmenin, bazı taşlara takılıp düşmenin garip bir hissi var. Korkutucu,ıssız,yabancı  ama bir yerden de gözü ısırıyor insanın, bildiklerinden korkmuyorsun. Hoş bilmesen ne olur sanki.  Daha güçlü olduğundan değil tabi alışma eylemine meyilinden ötürü. Alıştın zannettiklerinin açtığı derin çukurlara düşüp duruyorsun. Eskiden korkutmazdı beni hiçbir şey. Ama şimdilerde içimde hissettiğim şeyi alıp bir yere koymak istesem her yer eğreti.  Sanırım her şey anneannemi kaybettikten sonra başladı. Şimdiye kadar ö...

Yine düştük umut batağına, Allah kurtarsın..

    Dünyaya hiç gelmemiş olsaydınız ne olurdu diye  düşündünüz mü? Doğduğunuz ailede gittiğiniz okulda yürüdüğünüz sokakta ne değişirdi? Yaşam o kadar ilginç ki hiç boşluk yok. Olan biten her şey o kadar kusursuzca dizayn edilmiş ki yok olan bir madde kendini başka birşey ile tamamlıyor. Velhasıl kelam bu hayatta ölmeyegörün. Çünkü avutulmayacak dert yok, alışılamayacak acı yok.. Fazla realitik yaklaşıyorum sanırım. Ama bazen siz de böyle düşünüyorsunuzdur illaki. Yazılarımı okuyanlar genelde karamsar olduğumu düşünüyor. Hayır arkadaşlar bu kadar güzel gülen bir insan nasıl karamsar olabilir Allah aşkına. (methiye yazıyoruz sanki) Çok yönlü düşünmeyi seviyorum. Ben her konuda oturup kendimle ya da bir başkası ile durum analizi yapmayı  derinlemesine  sohbet etmeyi terapi gibi görüyorum. Belki acılarımdan besleniyorum, belki kendimi her zaman en kötüsüne hazırlıyorum ya da belki de kendimin dahi göremediği, fark edemediğim her detayı bu şekilde buluyorum. Şöyle b...