30+2
Yine o malum güne gelmiş bulunmaktayız..Diğer yıllardan farkı artık bir kedi annesiyim😊 Öyle hüzünlü şeylerden bahsetmek değil niyetim. Hayat tarafından tekme tokat dövüldükten sonra insan bir kendine geliyor haliyle. Bir gözü açılıyor ne bileyim silkeleniyor işte. Bu böyle oldu çünkü aslında böyleydi sen göremedin, o olmadı e çünkü olmayacağı beş kilometre öteden belliydi sen kabul etmedin gibi çözümlemeler başladı. Bir şekilde toparladık her şeyi. Arada yıkılmıyor değiliz tabi ama yine de yoluna koyduk kırılan dökülen ne varsa çok şükür. Ağır hasarlı atlattık da neye yarar heves mi kaldı sanki demiyor değilim. Yok arkadaşlar heves her zaman vardır ümitsizliğe kapılıp hayatı zindana çevirmeye gerek yok. Her yazdığım yazının sonunda güneşli günlerin bizi beklediğini savundum durdum. Otuz küsür sene geçti hala aynıyım. Güneş batmıyor hiç hep yukarda göz kamaştıran güzelliğiyle. Sırtımızı döndüğümüz için göremiyoruz. Kendi kendimizin gölgesi oluyoruz. Konunun güneşle hiçbir alakası olmadığını biliyorsunuz değil mi?
İşler nasıl ilerler bilmiyorum. Sonrasını hiç düşünmem tabi ki. Ömrümden bir yıl daha eksildi şimdi. Her doğum günümde bunun yükü çok ağır geliyor. Bu yüzden hep ağlamak istiyorum. Hayatımdan şikayet ettiğimden değil ama keşke kendime bu kadar yüklenmeseydim. Keşke en azından başkalarının yüklerini de eklemeseydim kendime. Oldurmaya çalıştığım inatla direttiğim her şeyden en başında vazgeçseydim mesela. Mücadele edince istediğim şeylerin hayat tarafından bana lutfedileceğine inanıp durmuşum meğer. Öyle değilmiş arkadaşlar. Hayat kimseyi böyle ödüllendirmiyormuş. Aksine çabasız kazanılıyormuş bazı şeyler.
Öğreniyoruz her şeyi her yıkılış ardında inanılmaz bir direniş getiriyor. Direniyorum çünkü buna değiyor. Tüm kırgınlıkların yenilgilerin hayal kırıklıklarının yanında hayatta çok güzel şeyler de oluyor. Yaşamı seviyorum, yürüyebilmeyi gözlük takmadan güneşe bakmayı, öylece durup bir ağacı seyretmeyi çok seviyorum. Kendimi çok seviyorum; merhametimi, adaletimi, tüm yanlışlarımla bile isteye bazen de hiç anlamadan yaptığım hatalarımla, gülüşümle bakışımla, üzüldüğümde ağlamak için bulduğum saçma sapan bahanelerimle mutluyum.
Umarım her insan kendini en az benim kadar sevebilir. Çünkü gerçekten de her şey kendini sevmekle başlıyor.
Nice senelere çiçeğim..