Bazı sonsuzluklar,diğerlerinden daha büyüktür.
Hayatın tamda en acınası ama en gerçek yerinden yakalanan bir filmden küçük bir replikle başladım. Bazı anlar var ki yazılan bir senaryoya adapte olmak için alkışlanası bir yetenekle empati kurmak gerekir. Ki birebir yaşıyor olmanın verdiği acıya istinaden tabir-i caizse rol kesmek, bunun sadece bir senaryo olduğuna şükretmeyi gerektirir. Ve o replikler şöyle devam eder, “ Acı hissedilmeyi talep eder.”
Benim kafamdaki o ekonomi piyasasına göre o acıya duyulan talebe mutlaka ki bir arz eğrisi çizmek gerekir.O arz çizgisine sigara ve alkol satan tekeller, kitapçılar, film ve müzik cd'leri, ağlarken sarf edilen gözyaşlarıyla bir ülkenin yıllık yağış oranına eş değer hale gelen yastıklar ve karanlık odaları dahil ediyorum. He bir de kimse görmesin diye gözyaşını saklamak üzere kullanılan çarşaf yorgan ve pike tarzı kamuflajları da ekliyorum. Tabi bu terimler bir ekonomist tarafından dile getirilmiyor. Girdiğim son Micro İktisat sınavından aldığım 55 puanın kırıntıları. Ki hala da yanlış biliyor olabilirim. Ama elimden geldiğince 2014 yaz kreasyonuna uygun bir kılıf hazırlamaya çalıştım. Neyse asıl konumuza dönelim. Yine bir replik geliyor aklıma; “Dünya bir dilek gerçekleştirme fabrikası değil.” Öyle olsaydı şayet ömür geçirmek istediğim o adam için tuttuğum dilekler mutlaka ki bir sonuç verirdi. Bildiğin bir giriş ve gelişme kısmını tekrardan izlemek gibi kanser hastası kız ve acılı hikayelerini konu alan filmler. Ve ne acı ki yine biliyor olmanıza rağmen kapatmak zorunda kaldığınız o sonuç bölümü çektiğiniz her acıyı tek bir replay tuşuyla devam ettirir.
Her zaman olduğu gibi gerçek olması imkansız bir kusursuzlukla tasarlanıp bizi yalan olduğuna inandıran, ardından öğretilenin aksine bütün gerçekliği gözümüzün içine içine sokan hayat, bu seferde istediğini yaşatır bize. Hadi bakalım. -Sıradaki acımız lütfen(?)