Dünya koca bir ihtimaller denizi..
Evet.. Dünya koca bir ihtimaller denizi. Neye dayanarak bu cümleyi kurduğumu merak ediyorsunuzdur. Gün içerisinde hissettiğim o kadar çok duygu var ki. Birşeyi anlatmak isterken hissettiğim o duyguyu -kendimce doğru cümlelerle ifade etmeye çabalarken yorulabiliyorum çoğu zaman. Uzatmak niyetinde değilim. Sadece açılmaya çalışıyorum. Evet konumuza dönelim. İhtimallerden bahsetmek istiyorum, her ne kadar konu geçişlerinde hala zorlanıyor olsam da..Gerçekleşmesi zor diye düşündüğümüz ihtimallerden. Hayatım boyunca kullanmaktan en çok çekindiğim kelime "asla"dır. İhtimal dediğimiz olgu öyle şaşırtıyor ki asla gidemem, asla yapamam, asla olmayacak, asla konuşamam, asla hissedemem dediğiniz herşeyin dibinde bitiveriyorsunuz. Bütün asla'ları yaşadım diye düşünüyorum. Çünkü ne zaman kalın bir duvar gibi dursam aslında oda sıcaklığındaki bir civa olduğumu farkettim. Onun o mahçubiyetini, o altında ezilmişliğini kaldıramayacak kadar da kibirli olduğumdan ötürü asla diyeceğim durumlarda sessizliğimi korurum daima. Konuyu nereye getirmeye çalışıyorsun derseniz cevabım sevgiye olacaktır. Birine duyulan hissiyatın özel olduğu kanısındayım. Ki hepimiz zaten böyle düşünüyoruzdur. Fakat aynı hisleri farklı insanlarla da yaşayabildiğimiz gerçeğini yok sayamam. Bu paradoksu nasıl yarattın derseniz eğer şöyle bir açıklama yapabilirim; hayatım boyunca (kendimi yorumlayabildiğim kısmından itibaren yani) sahip olduğum beni mutlu eden ayaklarımı yerden kesen ne varsa kaybettikten sonra hepsinin yerini doldurabilmişimdir. Bir kitapla,bir şarkıyla ve hatta bazen bir insanla. Çünkü o salt duygu derinden genele yayılıyor. Belki biraz basit bir örnek olacak ama bir dilenciyi görünce hissettiğiniz o acıma duygusu göreceğiniz bir diğer dilenciye duyacağınızla eşit bir duygudur. Çünkü içinde yatan o his birbirinden farksızdır. Acı her zaman acıdır ya da mutluluk her zaman mutluluktur. Aşkta öyle, biraz manyakça gelebilir.Diyelim ki aşık oldunuz; bir daha olabiliyorsunuz, bir daha derken, bir kere daha.. Çünkü özünde sevilme ve sevme duygusu varken aslında hiç ihtimali olmadığını düşündüğünüz heyecan sevgi tutku tekrarlanabiliyor. Duyguları bir insana bağlamak yerine o duygunun özüne dayatmak daha doğru geliyor. Bu da saçma gelebilir tabi. Ne yani aşk güzel bir duygu çok güzel seviyorsun diye kendine bile aşık olabilir misin gibi bir soru sorabilirim şuan kendime. Hayır tabiki bahsettiğim şey kendinizi şartlandırmadığınız bir kalıba uydurmadıgınız sürece hissettiklerinizi tekrar yaşayabilirsiniz.
Kalıpları bir kenara bıraktığımızda aslında kendimizi iyi hissettiren her insana ilgi duyabiliyoruz. Bence bu insan olmanın en güzel tarafı. Bir ucu da alışkanlıklara geliyor. Alışmak; bir insana bir ağaca ne bileyim bir kediye falan. Kimi zaman lanet birşey kimi zaman da bir kurtarıcı. İçimizde daima sevgiye doymamışlık var. Mesela ben herkes beni sevsin istiyorum. Bahsettiğim şey sık boğaz edilmek ego tatmini falan değil ama. Bir yerde bastırmaya çalıştığım bir duygunun dışa vurumu olabilir belki. Emin değilim sanırım. Zaten hayatı boyunca sevilmiş birinin hep daha fazlasını istemesi oldukça garip bir durum. Biraz düşününce bunun altında yatan şeyin insanlar bana hep muhtaç olsun bana ihtiyaç duysun kafası olduğu fikrine kapılıyorum. Gerçekten de bunu istiyor olabilir miyim? Aşırı bencilce olmaz mı bu?
Konudan o kadar saptım ki. Son on dakikadır ekrana bakıyorum. Sonuç bölümünde ne kadar başarısız olduğumu bir kere daha hatırlatmak istiyorum. Devamı gelecek.. :)
Kalıpları bir kenara bıraktığımızda aslında kendimizi iyi hissettiren her insana ilgi duyabiliyoruz. Bence bu insan olmanın en güzel tarafı. Bir ucu da alışkanlıklara geliyor. Alışmak; bir insana bir ağaca ne bileyim bir kediye falan. Kimi zaman lanet birşey kimi zaman da bir kurtarıcı. İçimizde daima sevgiye doymamışlık var. Mesela ben herkes beni sevsin istiyorum. Bahsettiğim şey sık boğaz edilmek ego tatmini falan değil ama. Bir yerde bastırmaya çalıştığım bir duygunun dışa vurumu olabilir belki. Emin değilim sanırım. Zaten hayatı boyunca sevilmiş birinin hep daha fazlasını istemesi oldukça garip bir durum. Biraz düşününce bunun altında yatan şeyin insanlar bana hep muhtaç olsun bana ihtiyaç duysun kafası olduğu fikrine kapılıyorum. Gerçekten de bunu istiyor olabilir miyim? Aşırı bencilce olmaz mı bu?
Konudan o kadar saptım ki. Son on dakikadır ekrana bakıyorum. Sonuç bölümünde ne kadar başarısız olduğumu bir kere daha hatırlatmak istiyorum. Devamı gelecek.. :)