Beklerken..

        Hevesle başladığım bir yazıyı yarım bıraktım. Yazmak istemediğim aşikar. Ne yapmak istediğimi sorarsanız en az sizin kadar kararsızım bende. Öylece oturup klavyeye bakarken aklımdan geçen tonla cümleyi kimseyle paylaşmadan beynime yazmaktır belki niyetim. Fakat şuan yazıyor olduğuma göre başkalarıyla paylaşmadığım tek bir cümlem dahi bana keyif vermiyor. Önümden geçen bir kadının zümrüt yeşili kaşe mont giydirdiği ince telli saçlarının dağınıklığından yüzü görünmeyen kızını kucağında taşıyışına takıldı gözlerim. Belki istediğim buydu. Kucağımda kızımla bir yerlere yetişmeye çalışmak. Bilemiyorum, hayat insanlara bunu belli bunalım dönemlerine girişte yaşatıyor sanırım. Sorguluyorsunuz, yaşadığım hayat, aradığım şey ; beni tamamlayan ya da tamamlayamayan, bana kendime giden yolu gösterecek olan ne diye. Kısa vadeli cevaplar bulup kendini o şekilde avutmak bir yerden sonra sizi sürüklüyor; fakat sürüklenmekten ziyade bir akıntıyla dibe inmek gibi..

Tüm bunları bir kenara bırakıp her zaman ki tutarsızlıklarımdan bahsetmek istiyorum. Hayatımın olağan tekdüzeliğinden. Bu monotonluğu seviyorum aslında. Fakat ihtiyacımız olduğu zamanlarda istediğimiz yere anında gidebilme şansımızın olmaması ne kadar kötü. Nefes almak istediğim anlarda bir uçurum kenarında oturup öylece bakmak istiyorum. Bazen hiç tanımadığım bir kalabalığın içinde deli gibi eğlenmek, bazen de başımı omuzuna yasladığım bir adamın yanında yıllarca yaşamak. Tek bir anından dahi tat almadığım zamanlarda dahi ölümsüz olmayı diliyorum. Yaşam o kadar değerli geliyor ki, tam tersi durumlarım da oluyor. Yaşamıma kendim son vermek istiyorum. Beş yıl ya da on beş yıl sonra anlamını çözmekte zorlandığım an hayatıma son vermek isterim. Şimdilik öyle bir niyetim yok tabi ; kendime varoluşumun önemini kanıtlayana dek..
 Hani uyanmak istemediğimiz rüyalar görüyoruz ya bazen. Çoğumuzun böyle bir hikayesi vardır.  Altınlarla dolu odalar, bulutların üzerinde gezinmeler, denizin ortasında oturmalar falan. Yarım kaldığında tekrar uyumaya çalışıp kaldığı yerden devam etmeye çalışıyor insan.  Ben inanmak istemediğim gerçeklere direniyorum.  Aynı uyanmak istemediğim o rüyalar gibi. Aman iyice çorbaya çevirdim. Tek bir konu üzerinden gitmeyi kendime huy edinmişim. Farklı şeylerden bahsederken rahatsız oldum. Halbuki ben bir yazar değilim. Evet yazıyorum ve bunu ciddiye alıyorum. Fakat yaptığım imla hataları anlam bozuklukları hatta anlam kaymaları; hiçbirinin önemi yok. Çünkü anlatmak istediğim herşeyde sizin de bir parçanız var ve siz ne demek istediğimi zaten anlıyorsunuz. Dibe indiğim zaman sizi de orada yanımda görebiliyorum. Her insan biraz diptedir zaten. Hem insanız işte ne kadar farklı olabiliriz ki?

Yine Yıldız Tilbe çalıyor; "Sevmek zor mu söyle yoksa kolay mı? Aşk mı daha kolaydır aşksızlık mı?" Annem bu soru karşısında sessizliğini korudu fakat babam aşksızlıktan yana kullandı cevap hakkını. Basit geçici fakat ilk anında yogun yasanan bir tutku patlaması ne kadar zor olabilir? Bazen o anları özlüyorum. Birine tutkuyla baglanmak güçlü kılıyor insanı. Ne bileyim katı buz gibi bir yalnızlıktansa oda sıcaklığında hangi halde olduğu bilinmeyen bir tutkuya teslim olmak beni heyecanlandırıyor. Belki de sevgiye dair inancımızın bittiği yerde başlıyor bu heyecana duyulan özlem. Karmakarışık bir durum bu. Bir çocuğun sıcak yaz günü sevinçle elinde tuttuğu bir balon gibi. İç gıdıklayan hicbir betimlemeye dahil değilsiniz. Çünkü siz elindeki ipi bir anda bırakan çocuğun hüzünle baktığı balonsunuz.
Uçan bir balon olmayı kim ister ki? Rüzgarın yönünü bilemeden pervasızca savrulmaya kim cesaret edebilir? Bunu bir akşam eve yalnız döndüğüm zaman düşündüm. Düşünsenize her gün eve gitmek üzere kullandığınız yol aslında hic bilmediğiniz bir sokak. Sokağın sonunda sizi neyin beklediğini bilmiyorsunuz. Korkarsınız değil mi? Hiçbir insan nereye gittigini bilmeden o yolda yürüyemiyor. Biz insanlar mutlu sonları seviyoruz, mutlu sonlara giden kestirme yolları, çözümü kolay denklemleri, ayıklanmış narları..Biz herşeyin zor olmayıp güzel hissettirenini seviyoruz. Çabalamak zorunda kaldığımız herşey koca bir dağ gibi düşüveriyor önümüze. Bunu anlıyorum. Dünya o kadar büyük ve zalim biz bi o kadar küçük ve savunmasızız ki hayat yeterince yoruyor bizi. Üzerine bir de mücadele eklenince elbette ki kolaya kaçıyoruz. Niçin burda olduğumuzu bilmiyorum. Doğuyoruz, büyüyoruz, herkes doğru olanı kendince öğretiyor, bocalıyoruz düşüyoruz tam kendi doğrularımızı bulup belimizi doğrultacağımız yerde süre bitiyor. Üstelik yüz altından sonra bir can kazanan süper mario bile değiliz. Bir tünelden atlayıp yer altına inemiyoruz ya da sarmaşığa tırmanıp gökyüzüne çıkamıyoruz. Neler düşünüyorum yarabbim.
Bu kafa karışıklığı hepimizde mevcut sanırım. Bu arada bir parantez açmak isterim. Belki birkaçımızın aklından geçiyordur böyle şeyler ya da sadece benim. Her neyse bunun önemi yok zaten. Anlatmak istediğim şey farklı olmak o kadar korkutuyor ki bizi hemen diğerlerinin de boyle olabileceğini öne sürüp kendimizi normale indirgemeye çalışıyoruz. Bu üzerinde daha çok konuşmak istediğim bir konu o yüzden küçük bir parantez gibi düşünmenizi istiyorum. Kendi gibi olmayanı yaftalamayan ötelemeyen saçmalıkla suçlamayan insanların sinsilesinden korunmak ümidiyle deyip yazımın amacını sonuçlandırmak istiyorum.
Uzun zamandır elime almamıştım kalemimi. Son kısmı tamamlayamadığım için belki faydası olur diye en sevdiğim defterimin yapraklarına dokunmak istedim -ki işe yaradı. Anlatmak icin çırpındığım onca şey varken sanki duygularımın körelmesini bekliyormuş gibiyim. Insanın içinde sakladığı şey her ne ise kızgın yağlarda kavururken bir yandan da serin kumlara seriyor. Hayata dair hiçbir amaç gütmüyorken, kimseden birşey beklemiyorken ve hatta birini göğüs kafesinden uzak tutuyorken tüy kadar hafif hissediyorsun. Ekseriyetle tersi durum yaşandığında boynuna bir kaya parçası bağlanmış gibi oluyor. Birine normalden daha fazla ilgi duyuyor olmak nasil da korkutuyor insanı. Bir insanın gözlerinde kendine dair birseyler aramak yoruyor ama aynı zamanda  küçücük bir parça dahi bulamayacak kadar yavan bir duygu yaşatıyor. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu, hissettiğinin bir yanılgı mı yoksa tam da hissetmen gereken şeyler mi olduğunu düşünürken saat gecenin iki buçuğu oluyor. Sabah işe gitmen gerekiyor ve fonda Güliz Ayla çalıyor. İntihar neden haram ki? 
Demem o ki içimiz yine bulanık. Bekledigimiz sey her ne ise karşılığını bulmak ümidi ile.

Sevgiyle... 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2