Hayata dair **
Görmezden geldiğiniz her şey bir gün mutlaka ayaklarınızın önüne düşüyor. Çünkü kendimi bildim bileli ötelediğim herşey adeta bir bumerang gibi dönüp dolaşıp dibimde bitiverdi. Söylediğim ve ya şimdiye kadar yazdığım her şey tecrübeyle sabit. Dert dediğimiz her ne varsa elimizle yükseğe fırlattığımız bir nesne gibi. Asla havada kalmıyor. Hal böyle iken inceden bir Newton bey ağabeyimize de dokundurmadan geçemem. Yer çekiminin mağduruyuz. Mutlaka attığımız gibi kafamıza seriliveriyor. Hadi atıp kaçtık diyelim. Anında ardımıza bakmadan koştuk koşabildiğimiz kadar. Peki kafamızın içindeki? Oradan neden kaçamıyoruz? Sığınacak mutlaka bir yerimiz olmalıydı ya da kafamızı bedenimizden ayırıp herşeyden arındırabilme imkanımız..Tek çaremizin kısıtlı zaman ve bir miktar sabır olması acınası. Her şey bir yana içinde bulunduğumuz akışın bizi bir yerlere sürüklemesi belki faydamıza fakat artık buna da inanmıyorum. Akışın asla bir iyileştirici yanı yok, yoruyor ve hatta hırpalıyor. Bir sokak arasında sizi sıkıştırıp ucu çivili sopalarla dövüyor sanki. Neden sürekli acı eşiğimiz sınanıyor? Daha ne kadar dayanabiliriz ki bunca kırgınlığa, henüz biri iyileşmemiş iken yenisi açılan yaralarımıza. Ne istediğimizi bilmeden yaşadığımız hayat adeta bir labirent gibiyken, ne istediğimizi biliyorken yürüdüğümüz hayat sürekli kavislere takıldığımız bir yol gibi. Yani hayat her türlü bir mücadele, bir maraton bazen bir muharebe meydanı.
Çok korkağız. Sevmekten, sevilmekten, acı çekmekten hatta mutlu olmaktan korkuyoruz. Ucu sivri kalın dikenli kabuklarımızın altında öylece bakıyoruz etrafa. Yaklaşanları delik deşik ediyoruz. Ve en acısı kimse bundan pişmanlık duymuyor kimse birbirine merhamet etmiyor. Hepiniz hayatınızın bir bölümünde bir süre önce kırılmışsınız belki de, büyük sınavlardan geçmişsiniz ama bir gram bile ders çıkarmamışsınız bundan. Tecrübeleriniz o kadar değersiz ki, önce dünyayı bir cehenneme çevirip sonra burası ne de olsa bir cehennem diye kim var kim yoksa ateşe atmışsınız acımadan. Neden herkes birbirine giden yola bunca set çekiyor? Neden yollarınıza taş koyup bariyerler yerleştiriyorsunuz? İnsandan insana giden yoldan daha kestirmesi yok bence dünyada ; bir de pusulanız kalbinizse..
Flu olan her şeye nefretim var. Çünkü ben net olmayı severim, net olanı.. Gitmek istediğim zaman gidersem nasıl yaparım diye düşünmüyorum mesela, nereye gideceğimi düşünüp sızlanmıyorum. Sadece gidiyorum. Biliyorum gitmem gerektiğinde gitmezsem kaldığım için nefret ederim kendimden. Boşa kürek çekmek için yeteri kadar zamanım yok. Kanayan kolu iyileştirmeyi elbette denerim. Elimden gelenin fazlasını yapacak kadar hemde. Ben hayatım boyunca hiç düzlükte yürümedim ki zaten. Yollarım hep dağ taştı,engebeydi. Bir sisifos misali hep tırmandım, çok takıldım yuvarlandım en başa döndüm. Ama mücadelesini verdiğim her şeyin bir değeri vardı. Hepsi hayatımın dönüm noktalarıydı. Edinilmiş bir tecrübe adeta bir pusula gibidir. Nereye giderseniz gidin mutlaka size doğru yönü gösterecektir. Böyle böyle büyüdüm. Ölümler, hastalıklar, ayrılıklar hepsi amenna. Dünyanın sadece pembe bulutlar, sürekli ılık akan şelaleler ve uçuşan kelebeklerden ibaret olmadığını elbette ki biliyorum. Fakat insanların bırakın sadece iyi niyeti, sevgiyi, saygıyı,sadakati suistimal etmesini; aynı zamanda acıyı,ayrılığı ve hasreti de bunca kirletmesi beni çıldırtıyor. İnsana yaraşır bir şekilde hiçbir duyguyu yaşayamıyoruz. Konuşamıyoruz, yazamıyoruz, ayrılamıyoruz,sevemiyoruz.. Ne diye insan olduk peki biz? Bunun cevabı yok. Cevabını bulamadığımız diğer her şey gibi bunun da cevabı yok.
Şimdilerde ne zaman vicdanı çürümüş sevgi yoksunu birine rastlasam kendimi bir nebze de olsa iyi hissediyorum. Çünkü daha kötüsü var, evet evet bu dünya da çok daha kötüsü var fakat ben çizginin öbür tarafındayım. Ben belki de kabuğuna çekilip bana dokunmayan yılan bin yaşasınlardanım. Emin değilim. Bu dünyayı güzelleştirmeye gücüm var mı bilemiyorum. O bahçeye girip kurumuş dalları temizlemek, toprağı bahara hazırlamak öyle kolay iş değil arkadaşlar. İnsanların kalbi zift tutmuş sanki. N'olur artık kalbinizin bir köşesinde az da olsa sevgi biriktirin. İnanın tek bir güzel kelimenin düştüğü hiç bir kuru toprak yoktur ki bahar açmasın. Böyle yazınca da kendimi Polyanna falan zannediyorum. Kabullenme duygusunu benimsemiş bir yapım olabilir. Dünya yeterince acımasızken insanların da buna ayak uyduruyor olması beni incitiyor.
Uzun lafın kısası dünya üzerinde birileri bir yerlerde ölecek; gerek savaş gerek açlık, bazen intihar bazen kaza. Ve yine dünyanın güneş etrafında dönüşü üçyüz altmış beş günü bulacak. Kainatta belki de bize dair tek bir iz dahi kalmayacak. Her şeyin bir döngü içerisinde olduğunu düşünürsek birileri ölürken birileri doğacak; birileri kan kusarken birilerinin ellerinde çiçekler açacak. Bize düşense ne istediğimizin farkına varmak olacak. Baharsa istediğimiz cebimizde güneşimiz ellerimizde tohumlarla toprağa koşacağız, şayet cehennemse aradığımız yanmak için tek bir kibrit yetecek bize...