-Başlıksız-
Merhaba,
Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Üzerimde sanki üçyüzellibinton yük varmış gibi. Bütün kapılarımı kapattım. İnsanın şifası yine insanın kendisi bence. Ne bir arkadaş ne aile faydasız. İçindeki yarayı bir tek sen biliyorsun ve bir tek sen dokunabiliyorsun. İnsanı yalnızlaştıran bir düşünce aslında bu; en çokta yabancılaştıran. İlk aşamada durumu kabullenmeye çalışıyorsunuz. Bu hayatımın her konuda asla değişmeyen A planı. Kimse birbirini yeteri kadar sevmiyor. Zaten insanlar her zaman birbirlerine aynı hisleri duyamazlar. Mecnun çölleri aştı, Ferhat dağları deldi; e şimdi ben oturduğum yerden hiç istifimi bozmadan birini çok sevmişsem ne olur ki? -Hiç-
Şu üçünden vazgeçemiyorum; -İnsan, sevgi, bağlılık- Birine bağlanmak asla zayıflık olmadı benim için. İçinden bir parçayı koparıp al senin uğruna bu diye uzatabiliyorsanız bu dev bir tufanı atlatmışsınız,binlerce insanı kurtarmışsınız, büyük bir muharebeyi kazanmışsınız gibi kahramanca bir olaydır bana göre. Cismine büründüğüm şeyin bir amacı olmalı değil mi? İnsan olarak yaratıldıysam içimde sevgi büyütmeliyim. Önce Yaradana. Sebebi şu artı ve eksi elektron yüklü iki bulutun çarpışması sonucu meydana gelmedim. Bu da bir mucize fakat en yücesi benim. İlginç benzeri olmayan ve kusursuz bir işleyiş. İnsan ya insan. Benden daha yücesi beni yaratmış olan varlık zaten. Evren üzerindeki değerimiz bu derece büyük iken beni yaradana karşı minnet duymalıyım.Bu konu biraz dağılıyor sanırım. Daha sonra bahsederim dediğim hiç bir şeyden daha sonra bahsetmediğim için bu konuyu yarıda kesiyorum.
Paslı bir yürek kadar acınası hiçbirşey yoktur. Vuku buldukları vücutlar da bencil ve egolu karakterlerin maddeye bürünen halidir zaten. Ben bazılarınıza acıyorum biliyor musunuz? Bazılarınıza; birini çıkarsız beyaz bir gonca kadar tertemiz sevemediği için acıyorum. Birini kendinden ödün verecek kadar değerli kılmak az önce bahsettiğim tufanın Nuh'u olmak gibi. Duymak istediğim bir ton güzel cümle var, aradığım bulamadığım, beklediğim fakat hiç gelmeyecek bir sürü insan. Bir şeyler duyuyorum. Korkmayın iyi saatte olsunlar dadanmadı çok şükür. Kulaklarımı sağır eden bir ses var evet. Kalbimden geldiğine eminim. Çünkü hem sağır edip hem bu kadar canımı yakan şey bir tek orada olabilir. O ses yüzüme kapatılan kapıların sesinden başkası değil. Suratımın tam ortasına çarptığınız her kapıya inat bütün yollarımı açıyorum insanlara bütün kapılar ardına kadar açık. Sırf içimde her şeye rağmen asla tükenmeyen sevginin hatırına. Yorulmuyorum, bu beni çok korkutuyor. Sabırla her şeyin en güzelini beklerken asla bıkmıyorum. Çünkü biliyorum var. Çürümüş kalplerinizin bir yerinde mutlaka bir parça sevgi kırıntısı var.
Zaman zaman dehşete kapılmıyor değilim. İnsanların ellerinden kan süzüyor. Abartmıyorum bakın. Üstelik ne bıçak var ne silah. Sözleriyle öldürüyorlar birbirlerini. Ve kimse katil olduğunu kabul etmiyor. O kadar çok bahaneniz var ki haklılığınızı savunduğunuz, o kadar çok açıklamanız.. Birinin sırtına dağı yükleyip hadi taşı diyorsunuz. Yetmiyor yollarına tuzaklar kurup güçlerini sınıyorsunuz. Ne büyük acımasızlık. Hangi dünya da yaşadığımdan emin değilim. İnsanlar bu kadar kötülükle doluyken ben burada yaşayamam diyorum. İçimde bir yerlerde sürekli olarak biriktirdiğim intihar isteği burdan geliyor. Stefan Zweig bu yüzden yüce bir insan gözümde. Biraz korkutucu bir yazı olmaya başladı bu. Ama inanın ki asla pesimist duygularla kurmuyorum bu cümleleri. Kendime o kadar çok soru soruyorum ki. Kendimle hiç derdim yokken cevabını bulamadığım tonla soru yüzünden kendime düşman oluyorum. Sürekli yarı yolda sebepsiz hiç bir gerekçe sunulmadan öylece kalakalmaktan yoruldum sadece. Ben dünya üzerindeki bütün kötülükleri hakediyor olabilirim. En berbat en katlanması zor biri de olabilirim. Bilemiyorum sandığım kadar iyi bir insan değilimdir belki de. Ama insanlara sunduklarım bunu zaten çürütüyor. Ben birini sevdiğim zaman al kalbimi; al içine, senin içinde bir yerde, senin için atsın diyorum. Hatta uğruna bir ağaç olayım senin mevsimine göre çiçek açıp meyve verip gölge olayım sana , ne zaman istersen o zaman yaprak dökeyim diyorum. Ve hatta bir keresinde birine önünde duran bardak olmayı istiyorum demiştim. Sadece bir bardak. Aslında cisminin ne olduğunun bir önemi yok. -Onun uğruna- olabileceğin bir ton nesne bulabilirsin dünya üzerinde. Sadece -onun uğruna-. Söylemek istediğim şey biraz hastalıklı bir düşünce olabilir. Ama sevgi zaten bir hastalık değil midir?
Sevgi budalasıyım evet. Çünkü uğruna katlanılabilecek başka hiç bir şey yok bu dünyada. O kadar boş o kadar yavan ki her şey. Bir sabah evden çıkıp gidiyorsun ve öyle bir şey oluyor ki ya geri dönemiyorsun ya da döndüğünde bulamıyorsun. Nedenini anlayamıyorum içinde bulunduğumuz döngü mü senaryo mu yoksa bir eğlence mi bilmiyorum. Hayatın anlamını çözebilmiş değilim. Her şey bazen çok ağır geliyor. Bazen annemi kaybetmiş olduğumu farzediyorum. Ya da babamı ve ya kardeşimi. Her neyse işte birini dünya üzerinde bir yerde varlığını hissedemeyecek kadar kaybetmiş olmak siz içindeyken yıkılan bir bina gibi. Koca bir enkaz. Peki sonra? Sonra başınıza yıkılan dünyanın hala dönüyor olduğunu görmek daha büyük bir enkaz. Daha sonra her kayıba alışıyor olduğunuzu görmek, içinizin kor gibi yandığını unutup bir buza dönüşmek mide bulandırıcı oluyor.
Büyüyorsun, deyim yerindeyse eşşek kadar oluyorsun. Yaptığın her hata, başına gelen felaket,kaybettiğin her insan senin için milyon dolarlık tecrübe ederinde. Sevgiyi biriktirebileceğimiz tek yerin kısacık ömrümüz olması ne kötü.Bir zaman geliyor ayaklarına kapanmak istediğiniz insanın gölgesi bile düşmüyor sokak lambalarına, sesinize ses vermiyor. Ama hala yara açmak niyetindesiniz. Sarmadığınız gibi deştiğinizin de haddi hesabı yok.Yoruyorsunuz artık bıktırıyorsunuz. İyi olan her şey için biriktirdiğim umudu sömürüyorsunuz. Annem her zaman hayatına dahil ettiğin insanların seni eksiltmesine izin verme der bana. Biri seni dibe çeliyorsa kaç kaçabildiğin kadar. Ama sende olanı arttırıyorsa kal hep yanında dursun o insanlar derdi. Canım annem. Nasıl da haklı. Artık yeterince gördük yerin dibini, sıra gökyüzünde.. Yapayalnız kimsesiz kalacak olsam dahi asla doğrumdan şaşmadım. Kırıldım, döküldüm yeri geldi kanadım. Ama içim içimin alamayacağı kadar doldu. Ne demişti o şair; -ben artık şarkı dinlemek değil şarkı söylemek istiyorum-. Sona yaklaşırken feyz alacağımız aforizma bu. Şimdi şarkı söyleme zamanı.
Büyüyorsun, deyim yerindeyse eşşek kadar oluyorsun. Yaptığın her hata, başına gelen felaket,kaybettiğin her insan senin için milyon dolarlık tecrübe ederinde. Sevgiyi biriktirebileceğimiz tek yerin kısacık ömrümüz olması ne kötü.Bir zaman geliyor ayaklarına kapanmak istediğiniz insanın gölgesi bile düşmüyor sokak lambalarına, sesinize ses vermiyor. Ama hala yara açmak niyetindesiniz. Sarmadığınız gibi deştiğinizin de haddi hesabı yok.Yoruyorsunuz artık bıktırıyorsunuz. İyi olan her şey için biriktirdiğim umudu sömürüyorsunuz. Annem her zaman hayatına dahil ettiğin insanların seni eksiltmesine izin verme der bana. Biri seni dibe çeliyorsa kaç kaçabildiğin kadar. Ama sende olanı arttırıyorsa kal hep yanında dursun o insanlar derdi. Canım annem. Nasıl da haklı. Artık yeterince gördük yerin dibini, sıra gökyüzünde.. Yapayalnız kimsesiz kalacak olsam dahi asla doğrumdan şaşmadım. Kırıldım, döküldüm yeri geldi kanadım. Ama içim içimin alamayacağı kadar doldu. Ne demişti o şair; -ben artık şarkı dinlemek değil şarkı söylemek istiyorum-. Sona yaklaşırken feyz alacağımız aforizma bu. Şimdi şarkı söyleme zamanı.
Sevgi ile kalın...