Sonunda geldim..
Yaşanmamasını dilediğim kötü bir yılın ardından yine kendime dönmeye karar verdim. Çıkmaza düştüğüm anlarda kendimi dinleyerek gitmem gereken yolu bulabildiğimi unutmuşum. İnsan kendinin pusulası ne de olsa. Sevgiye olan bağlılığım beni nasıl kör etmişse kendimi kendimce haklı bulduğum sebeplerden ötürü prangalamışım. İnsanın kendi öz saygısını yitirmesi kadar acınası başka bir hal yok benim için. Bir süre bu kaybı yaşadım. Ama konu az önce de dediğim gibi sevgi olunca işler benim açımdan değişiyor. Çünkü kendimde nefret ettiğim ama şikayet ederken dahi hayranlık duyduğum bir bağlanma problemim var. Aşırı bağlanıyorum :)
Bir yılı aşkın bir süredir yazamıyorum. Neden diye sorarsanız -ki belki de sormuyorsunuz ama olsun birilerinin bir şekilde yazdıklarımı okuyup tek bir cümlesinde dahi kendini bulabilmiş olması benim kendime itiraf edemediğim ama acısını her daim hissettiğim o sancımı birazda olsa dindiriyor. Terapi gibi. Dökülmediğim, kendimi dibe çektiğim, kendime acıdığım, kimseye itiraf edemediğim ama için için kendimi harcadığım tonla günüm geçti. Niye biliyor musunuz. Eskiden olsa gezegenin en enayisi ödülüne kendimi aday gösterirdim. Ama öyle değil arkadaşlar o işler hiçte öyle değil. Uğrunda kendimi feda ettiğim şey sevgi. Yazılarımın genelinin hatta hepsinin teması bu. En büyük zaafım. Kendimi o kadar hırpalıyorum ki bunun uğrunda savrulurken aşındırdığım yolların haddi hesabı yok. Sonu hep hüsran, kucak dolusu hayal kırıklığı. O kadar zor sınavlardan geçip kendime o kadar büyük dersler çıkardım ki uğrunda savaşabileceğim tek şey sevdiklerim. Hepimiz için öyle değil midir zaten. Napıyorsunuz mesela? En son ne zaman sevdiniz birini? Ben birinin dizlerine uzanıp sevsene beni diyorum mesela. En alakasız anlarda beni seviyor musun diye soruyorum. Annem babam kardeşim arkadaşım sevgilim farketmeksizin böyleydim. Şeffafım, çünkü ben gurur denen batağı; ne kadar kaldığını bilmediğim bir hayatın beğenmediğim yerinde geri saramayacağım anlarına galip gelmesini kabullenemiyorum. Bu beni yüceltir, keşke demek yerine olsun demeyi alışkanlık haline getirmiş olabilirim. Sevilmediğimi gördüğüm an arkama bakmadan kaçıyorum ama aksini hissetmişsem uğruna göze alamayacağım şey kalmıyor. Bu beni oldukça korkutuyor ama içimde herşeyin güzel olacağına dair hiç tükenmeyen o umudum varken cesaretimi sorgulamıyorum.
Hata benim, ben yanlış yaptım diyebiliyor musunuz? Empati prensesi olduğum için her daim bunu yapıyorum. Ne bileyim belki de konu kendim olunca yanlış bir açıdan bakıyorum kendime. Nerde yanlış yaptığımı bulamıyorum. -Bence o kadar çok kendine yüklenme - dedi geçen biri. Haklı olabilir aslında. Belki de yanlış olan ben değilimdir. Konu her ne olursa olsun böyle olması gerekiyordu, kimsenin elinden gelen bir şey yoktu ve sen zamanı geri alıp her şeye yeniden başlayamazsın. O yüzden batabildiğin kadar dibe göm kendini daha sonra bırak kimin rüzgarı seni nereye götürecekse götürsün. Çünkü hayat zaten bu kadar.
Hep mi iyimserim nedir bu pollyannacılık be kardeşim diyorum bende kendi kendime. Çaresiz bir kabullenişten ziyade gerçekliği kabullenmek benimki. Kurduğu hayali kim yaşamak istemez ki? Ama hayalini yaşayan biri dahi bir yerde yavan bulur, bahaneler sıralanır. Azla yetinip fazlasına tamah ettiğimiz şey biraz merhamet biraz insanlık olsa keşke. Ama Dünya bu; zalimi de var garibanı da, haklısı haksızı, aşığı çilekeşi herşeyiyle dünya..
Yazının sonuna geldim sanırım. Uzun bir aradan sonra pek randıman aldığım bir iç rahatlaması olmadı elbetteki ama azıcık paslanmış olabilirim. Neyse ki kendimi hafiflemiş hissediyorum. Köreldiğimi düşünmeye başlamıştım. Tek yeteneğimi kaybetmek istemem tabi.. Kapanışta ne kadar kötü olduğumu bir kez daha hatırlatmak istiyorum. Ve şunu söyleyebilirim ki vazgeçemediğiniz alışkanlıklarınız duygularınız ya da ne bileyim size ait her ne olursa olsun size kim olduğunuzu hatırlatan parçalarınız ben neden böyleyim dedirtmesin size. Çünkü siz olduğunuz için var onlar ve kendi olmaktan kaçan, hayatını devamlı başkalarına uydurmaya çalışan insanlar; başkalarının hayatlarını yaşayanlar, kabullenemedikleri hiçlikte illa ki kaybolacaklardır..