Teşekkür ediyorum..

Selam

Yenilenmeye nasıl ihtiyacım var anlatamam. Her sabah uyanırken odanın tavanına bakıp  ya da pencerenin kenarından sızan ışığa dönüp -bu gün beni yaşadığıma pişman ettirmesin n'olur-  diye temennilerle yaklaşık on dakikamı falan harcıyorum. Başarı oranımın yüzdesi oldukça düşük ama olsun. İçimiz olmuş umut balonu patlatabilene aşkolsun.

Uzun dönem boğuştuğum bir sorunun çözümüne yaklaşırken köklü bir değişiklik olmasa dahi o sayfayı kapatıp yeni bir sayfa açmak korkutucu oldu çoğu zaman. Başa çıkmakta zorlandığım şeylerin arasında değişim net ilk beşe girer. Bir köşeye sinip ve hatta kafamı iki elimin arasına alıp ben şimdi napıcam çaresizliği zor. He üstesinde gelemiyor muyum? Elbetteki gelebiliyorum. İnsanoğlunun alışmayacağı meret yok. Süreç zorluyor fakat alışmak akıl almayacak kadar basit geliyor. Hepimizin olmuştur çıkmaza dönen sokaklarda inancını kaybedip  neyi var neyi yok bir çöp poşetine doldurup fırlattığı zamanları. Mecazen tabi,  bu kadar kolay olduğunu söyleyebilirim ama ıspatlayamam. ‪Elinde nereye koyacağını bilmediğin koca bir mutluluk var ama sen o çukurdan çıkamadığın için sırtın hep güneşe dönük. ‬Bu çıkmazı artık tanımlayamıyorum. Aslına bakarsanız hiç bir şeyi artık tanımlayamıyorum. Her şey o kadar karmaşık ki herkes kendince o kadar haklı ki bunca haklılıkla başa çıkmak kör bir kuyuya düşmekten farksız.



Şu sıralar eskiye takılmış durumdayım. Sürekli kendimi düşünüyorum. Takılıp düştüğüm yerleri elimden tutan-tutmayan, dur bir tekmede ben vurayım diyenleri, umudumu tükettiğim dönemleri her daim ezberimde tutarım. Çünkü bir şeyle daha önce başa çıkabilmiş olmak insana büyük cesaret veriyor. Hangimiz düşmüyoruz sanki, kaç kez yere çöküp kusana kadar ağlamışımdır Allah bilir. Bir dolmuşta  iki gözüm iki çeşme utana sıkıla ağlarken etrafımdaki insanların o acıyan bakışlarına maruz kalmışlığım var mesela. Ya da büyük caminin yanındaki parkta banka oturup saatlerce güvercinleri izlediğim günler. Her şey çok meşakkatli ve yorucuydu. Hala öyle mi derseniz evet hayat hala hırpalıyor ama bazen nasıl başa çıkman gerektiğini öğrenmen bazen de yanında kimlerle birlikte savaştığını görmen işe yarıyor. Artık daha güçlüsündür çünkü yalnız değilsindir. Yanlışsan düzeltirler yanlış olduğunu bile bile arkandadırlar. Bir omuz her şeydir, farkında olmasanız bile. O yüzden artık kendimi yabancılaştırmıyorum. Kapanıp o kuyuda yok olmayı beklemek yerine varsın acıyan gözlerle baksınlar deyip bir dolmuşta hıçkıra hıçkıra ağlayabiliyorum. Yabancılaştırma olayından kaçtığımdan beridir daha kolay atlatıyorum sanırım. Çünkü benim baktığım ama göremediğim o kadar çok şey var ki biri tarafından korunmanın da kendi adıma konuşayım olumlu yönde büyük etkisi var. Çünkü yaşadık gördük arkadaşlar sadece kendi bildiğinle ya da kendi taktiklerinle olmuyor yürümüyor bu hayat. Ne yalan söyleyeyim ben çoğu zaman karmaşık biri  olmuşumdur. Mesela eskiden ne istediğimi bilemezdim. Sevmiyorum sandığım şeylerin arasındaki güzelliği göremezdim ya da çok sevdiğim sandığım şeylerin birer yanılgı olduğunu anlayamazdım. Keskindim,fevriydim yani çok gençtim. İnsanın diğer insanları anlamasından ziyade kendini bu kadar uzun bir sürede çözememesi ve  devamlı iyileştirmeye çalışması ne garip. Niye dümdüz yaşayamıyoruz sanki. Aile, arkadaş, iş, sevgili; hepsini bir arada akıl sağlığını yitirmeden idare etmek; birini toparlarken diğeri tarafından iki misli yıkılmak tam bir fiyasko. Hayatın her köşesinde bir mana aramasak belki her şey daha kolay olabilir ama insanız işte illa bir bahane olacak illa bir anlam çıkacak..


Umutsuzluğa kapıldığımı düşündüğüm her an biraz daha güçlendiğimi biliyorum. Kendimi iyileştirmenin yolu önce dibi  görmek sonra kendimi layığımın bu olmadığına ikna edip düze çıkmak. Kendinizi binlerce farklı kelimeyle anlatabilirsiniz. Ama karşınızdaki anlamamak için direniyorsa kaçın. Yanlışı doğruyu konuşmanın hiç manası yok. Eskiden anlaşılana kadar çabalar kurabileceğimden fazla cümleyle -o aslında öyle değil bak böyle- derdim. Şimdi vazgeçtim. Çünkü ben bu yolu sadece elimden tutmak isteyenlerle yürümek istiyorum zorla elinden tuttuklarımla değil. Yanlış insanlarla doğru yolu bulamazsınız. Bir bataklık gibi düşünün, böyle insanlar sizi hep bir bataklığa sürükler. Kurtulamazsınız. Ya onlarla birlikte batacaksınız ya da bırakıp kurtulmaya çalışacaksınız. Mükemmel spoiler veririm demiyorum ama bunca zaman tökezlediğim çıkmaza girdiğim kandırıldığım her tecrübeme dayanarak bunları söylüyorum. Uygularken ne kadar iyi olduğum tartışılır tabi. Çünkü uzun süredir ben aslında benmişim gibi davranmıyorum. İyileştirmeye çalıştığım kendimden bir parça sunduğum herkesin benim rüzgarımda bir yaprağı dahi oynamıyormuş bunu farkettim. Ben düze çıkmaya çalıştıkça insanlar benim hep açığımı aramış meğer, sürekli peşimde ne zaman yanlış yapacakta yakalayacagım diye ensemde o iğrenç hissi yaşatmışlar bana. Çoğul konuştuğuma bakmayın yazıklarım tekil şahış adına aslında ama direk değilde genellemeyle söyleyince daha bir rahat hissediyorum. Yani anlayacağınız ben çok farklı bir yerden çok farklı duygularla bambaşka sandığım insanlar için yerlerde sürünmüşüm.

Pişmanım diyemem. Çünkü ben hayatta yaptığım hiç bir şey için pişman olmam. Sürekli değişen bir olgunun içinde kendimi sürekli başkalarının yerine koyarak onların hiç bakmadığı yerlerden bakıp -onlarca- yanlış olduğuna inanılan kararlarım için bir Allah’ın kulu dahi beni yargılayamaz. Sizde böyle olmalısınız hatta. Yanımda olan kişi beni yargılamak yerine benim gibi düşünüp sorgulamalı. Ailemden de böyle gördüm çünkü. Yanlışlarımı kendim buldum mesela ama  ailem hep yanımdaydı. Bir elin beş parmağına bile denk gelmeyecek arkadaşlarımda buna dahil. Velhasıl kelam kızgınlığım haksızlığa, bencilliğe,kibire.. Düşünüyorum da hiç mi doğru inandığınız yolda tökezlemediniz sanki? Hiç mi inandığınız emin olduğunuz doğrular sizi yanıltmadı. Hayat bu işte arkadaşlar. Bu yolu dosdoğru gidemezsiniz. Tecrübe edinirsiniz ama şartlar değişse bile hayır ben bunun doğru olduğuna eminim dersiniz,  sonra aynı yerde bir kez daha düşersiniz. Kimse bunun için  sizi suçlayamaz.

Anlayışsız kaba ve sadece kendi penceresinden bakan insanlar her zaman tiksinç gelmiştir bana. Böyle insanlar hep olacak. Kaçmak isteseniz dahi bir yerde mutlaka takılacaklar peşinize. Aileniz olabilir arkadaşlarınız sevgiliniz bunlar hep var olacak. Kaçamayacaksınız hatta onlar uğruna savaşacaksınız ama kazanırsınız değiştirirsiniz ama beceremez yorulur vazgeçersiniz. Bu her şekilde sizinle olacak. Ben vazgeçtim uğruna göz yaşı döktüğüm hayalini kurduğum umutla direndiğim her şeyden vazgeçtim. Şimdi yeni bir sayfa açma zamanı. Sağlıklı bir ruh için bazen o yolda herşeyini kaybettiğin halde sürünerekte olsa ilerlemek yerine arkana baka baka geriye dönmen gerekir. Hala arkama bakıyorum elbette. Ama gelen var mı diye değil bir daha öyle bir yolda düşersem kalkmak için bir sebebim olsun diye. Artık beni körelten sırtıma kambur yüreğime dert olan her şey benden uzak olsun. Bana bir doğru daha kazandırdığınız için teşekkür ederim.Artık yazma zamanı ..

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2