31 aralık cumartesi..
Zor bir yıl oldu. Pandeminin yükü, afetler, felaketler,savaşlar, ölümler derken belimizi doğrultamadık bir türlü. Sevdiklerimizi kaybettik bazen ölümle bazen henüz ölmemişken hayattayken bir daha hiç göz göze gelemeyecek kadar büyük uçurumlar açıldı aramızda. Kırıldık çoğu zaman gönlümüz alınsın diye beklerken daha büyük yaralar açtı sevdiklerimiz. Ölüm değilse başımıza gelen halledilir derdim hep ama zaten her ayrılık biraz ölüm değil midir? Ne bileyim bence ölüm öfkeyi bitirir, gururu kibiri nefreti siler. Ölüm merhamettir, özlemdir bazen pişmanlıktır. Yaşam öyle değil. İnsanlar cesurdur yaşarken çabuk gözden çıkarırlar birbirlerini. Hiç ölmeyecekmiş gibi gelir ama öyle olmaz. En azından öyle olmadığını anlayana denk.
Bir bakalım 2022 bize neler yapmış;
Bir yıl oldu. Canım anneannem. Hala evin bir köşesinde ona ait bir şey bulunca içimde çok keskin bir sızı hissediyorum. Büyük bir kayıp benim için. Onun için ağlarken aslında biraz da kendim için ağlıyorum sanırım. Annemin annesizliğine şahit olmak ilerde annesiz kalacak olmanın ön hazırlığı gibi. Yalnızlık çok zor arkadaşlar. İnsan ne kadar güçlü hissederse hissetsin arkasında bir dayanak olmadan hep bir yönden eksik oluyor, yolunu kaybediyor. Hepimiz için öyledir ama annem benim dünyamın uydusu. Beni öylece duruyorken bile koruyan bir kalkan gibi.Umarım hep yanımda olur.
Çok fazla dost kaybettim. Zaten hiç kazanmamış olduğumu düşünürsek bir kayıp sayılmazlar. Ama gerçekten üzgünüm. Hayatımdan sürekli birileri gelip geçerdi ama bu yıl hiç gitmez dediğim herkes gitti. Çok fazla hayal kırıklığı yaşattılar bana.Tamam gerçeği söylüyorum onlar gitmedi. Ben usulca çekildim hepsinin hayatından. Çünkü herkesin hep bir bahanesi vardır. Herkes haklı olmanın peşinde, nafile bir savaşın zafer bayrağını en zirveye dikmek için çabalıyor herkes. Kimse anlamak için dinlemediğinden en ufak bir tartışmaya tahammülüm kalmadı. Hayatımın büyük bir bölümünü inatçı aksi ve agresif bir kız olarak geçirdim. Zor bir ergenlikti ama sadece etrafımdakiler için öyleydi beni pek etkilemedi açıkçası. Bu beni yalnızlaştırdı bir yerde. Yalnız takılmaktan hiç sıkılmadım. Kendimle vakit geçirmek korkutmadı beni hiç. Ama yaş aldıkça her şey değişmeye başladı. O deli kız gitti zaman zaman ortaya çıkmıyor değil tabi..
Tavırları sorgulamak, altında bir art niyet aramak, kıskançlık, bunlar benlik olmadı hiç. Safım ben akıl edemem kötülüğü falan. Arkadaşlıklarımı da ilişkilerimi de hiç sorgulamadım. Hep inandım. Sosyal yaşantımda 'farketmez' insanıydım. Bir şey mi yapılacak, bir yere mi gidilecek, bir plan mı var farketmez gerçekten. İhtiyacı olana koşar, destek isteyenin yanında olurdum. Dinlemeyi,sorunları çözmeyi, seçenek sunmayı karşımdakini anlamayı hep çok sevmişimdir. Her şeyle başa çıkan güçlü yıkılmaz bir kaleyim çünkü ben. İnsanların kalplerindeki çukuru doldurup gidecekleri yere kadar eşlik eden bir dertsavarım hatta.
-Değilmişim arkadaşlar.
Ben güçlü falan değilmişim. İnsanmışım ben. Herşeyin üstesinden gelemeyebilirmişim, herkese yara bandı olamazmışım mesela ya da her yere çökeni kaldırmak için sorgusuz sualsiz koşamazmışım. Öncelik sıralamasında birinci sıraya kendimi koymalıymışım. Bunu anlamak için onlar gibi düşmüş olmam gerekiyormuş. Düştüm, hem de nasıl düştüm. Kimse görmedi çünkü kimse bakmadı görmek için. Ben de kaçmaya başladım. Değerli hissetmediğim kusur gördüğüm her yerden kaçmaya başladım. Bunun farkına vardım. Eee hiç mi hayal kırıklığı yaşanmayacak sanıyorum kimse kalbimi kıramayacak mı yani? Kıracak tabi ki saf kalbim, benim bir kusurum değil çünkü. Kendimi asla değiştirmem başka birine dönüşemem. Yine kucak dolusu beklentilerim olacak. Yine hayal kırıklıklarım yaralarım olacak. Ama gitmem gereken zamanı öğrendim. Etki edemeyeceğiniz şeyler için uğraşmayı bırakın lütfen. Hayat bunun için biraz kısa çünkü.
Olan oldu artık arkadaşlar. Ne gidenler geri gelsin gönül alsın diye bekliyoruz ne de biz kırmak için bahane arıyoruz. Herkes kendi seçimleriyle mutlu olsun. Herkes gönlünden geçenleri yaşasın. Bayram sevinçlerimiz yeni yıl ümitlerimiz eksik geçse de terketmesin bizi.
Hem bazılarımız şarj yerine şarz, herkes yerine herkez yazmaya devam edecek. Bazılarımız de ve da bağlaçlarını yanlış kullanmayı asla bırakmayacak. Kimileri benim gibi emin olmadığı kelimeleri yazmadan önce Tdk dan onay alacak kadar bu işi ciddiye alacak kimileri de yaptığı yazım hatalarını önemsemeyecek bile. Ödünç verilen eşyalar sahibi istemeden asla geri verilmeyecek. Bazı buluşmalara geç kalınacak bazıları o buluşmalara hiç gitmeyecek bile. Kabul etmediğimiz halde defalarca aynı kişiden takip isteği almaya devam edeceğiz. Çokça sinirleneceğimiz, olur olmaz her şeye ağlayacağımız, belki sevdiklerimizi kaybedeceğimiz bir yıl olacak. Her şeyin en kötüsü bizi bekliyor bile olabilir. Bilemiyorum. Sadece hepimizin iyi şeylere ihtiyacı olduğuna eminim.
Güzel kalpleriniz hep çiçeklerle dolsun. İyi seneler.