Kelebek mevsimi
Düşünmek.. Her durumu her hissi, ayrıntıyı, durmayı yürümeyi koşmayı hatta belki birini öpmeyi. Böyle her şeyi düşünebiliyor olmak, kafanızın içindeki sesleri ihtimalleri olabilecek her seçeneği düşünmek, yıkıp dağıtmak, yeniden kurmak, oynamak, onu oradan alıp şuraya koymak bazen koyacak yer bulamamak nasıl da yorucu değil mi? Yaşam buradan bakınca karıncanın çekirdek kabuğunu yuvasına taşıması kadar zor görünüyor -ki öyle de zaten. Süregelen bir akış sonsuz çaba ayak uydurmak zorunda olduğun bir düzen. Evreni yeniden yaratma imkanım olsaydı nasıl bir dünya yaratırdım acaba? Tanrısınız ve yaratma kudreti elinizde sizce de muhteşem olmaz mıydı? Nasıl bir Dünya yaratırdım bilemiyorum fakat nasıl bir yer olursa olsun insan hep aynı olacaktır. Gördüğünüz gibi düşünmenin sınırı yok, her şeyi düşünmek bezdiriyor insanı, bazen hayatı kaçırıyor insan bazen en güzel zamanlarını bazen en sevdiğini bazen de en sevdiğine giden treni. Şu sıra her şeyi hissetmeye çalışıyorum. Hissetmek derken kokusunu tadını dokusunu falan yani. Durup düşünecek birkaç dakikam varsa bir anda kendimi bir çölde buluyorum ayaklarımda hissediyorum kızgın kumu. Buz tutmuş bir gölü, okyanusun en dibine dalıyorum yada bir ormanın en uzun ağacının tepesinden bakıyorum. Bir nergis kokluyorum bazen hele lavantalar ahh o yaseminler çok güzel kokmuyorlar mı? Hep salıncağa binsek keşke. Nereden çıktı demeyin işte yemyeşil çimlere yalınayak bassak ne bileyim bisiklet sürsek, ılık rüzgarlar esse bazen Temmuz ortasında yağsa yağmur, ıslanmaktan korkmadan yüzümüzü dönebilsek gökyüzüne. Anlatınca şöyle şiir gibi geliyor değil mi? Yaşamın ilginç bir melodisi var arkadaşlar. Bunca gürültünün içinde ne olur bir kaç saniye de olsa durun dinleyin.
Hayatın nereye varacağını öyle büyük bir umutla bekliyorum ki. Her sabah o gün bu gün diye uyanıyorum. Hava yağmurluymuş bulutluymuş kar mı yağmış dolu mu vurmuş hiç önemi yok. Uyandım ve bir gün daha hediye edildi bana deyin. Şikayet ettiğiniz her şeyi sevin. Ben her gün biraz daha yaklaştım diyorum mesela. Bir yere varmak için yola çıkınca yol da olmakta mutlu ediyor insanı. Olduğunuz yerde sayın ama geri adım atmayın sakın. Sırtımda yarın ne olacağının kaygısını taşırken bu yol nereye çıkacak diye karnıma ağrılar girmiyormuşçasına her gün koynumda bir demet gülle sanki buluttan bir yolda yürüyormuşum gibi geliyor. Her şeyin bir sonu var. Kabullenmesi zor ama bugünün aslında son günümüz olduğunu düşünerek doyasıya yaşamak gerekiyor. Gerçi son gün olduğunu düşünerek yaşamak kursakta bırakıyor her şeyi. Acele yenilen yemeğin tadı nasıl alınır ki? Her şey o kadar kıymetli ki. Siz o kadar kıymetlisiniz ki. Her sabah işe giderken geçtiğiniz sokağın, karşılaştığınız insanların, takılıp düştüğünüz taşın dahi bir kıymeti var. Çöpün yanındaki kedinin size bakışı, her ne kadar farkında olmasanız da başınızı kaldırıp bakmadığınız gökyüzünün değeri paha biçilemez. Hiç hayal etmediniz mi kör bir insanın karanlığını yada yürüyemeyen bir adamın adımlarını. Kollarınız olmadığı için birinin elini hiç tutamayacağınızı mesela. Bir başkasının belki de ömrü boyunca sahip olamadığı şeylere serzenişte bulunmak ne kadar kolay değil mi? Şu an dışarda yağmur yağıyor ıslanmanın kıymetini kurak bir yaz günü anlıyorsunuz. Çatıdan damlayan suyun sesini kulakları duymayan bir insana sorun mesela. Durup bakınca anlıyor insan. Arada bir dinleyin rüzgârın şarkısını, yaprakların fısıldadığı sözleri ne bileyim akasyanın, iğdenin kokusunu içinize çekin. Yaşamın kıymeti tam da bunlarda gizli. Elbette zor dönemlerden geçiyoruz bu konuda hemfikiriz. Hayatın karmaşası, yaşam şartları, insan ilişkileri doğa olayları tüm evren hiç olmadığı kadar zor ve sürekli bir mücadele içerisindeyiz. İnsan insanla savaşıyor, insan hayvanla, tabiat insanla. Yaşamın sürekli bir mücadele gerektirdiği aşikar. Çabasız ne mümkün ki? Bir anda değiştiremezsiniz her şeyi. Sihirli bir değnekle Dünya bir anda pembeye boyanmaz. Ama en azından herkes bir ucundan tutsa keşke. Herkes en azından en yakınından başlasa; uzanabildiği duvarı boyasa maviye, sarıya, yeşile..
Şu aralar öyle bir yerdeyim ki otuz üç yıllık yaşantımda hiç farkında olmadığım kadar farkındayım bazı şeylerin. Her şey gözümde o kadar net ki. Bakmayın devamlı kandırıldığımı hissediyor olduğuma sanki içgüdüsel bir mekanizma geliştirmiş gibiyim. Büyüdükçe mantıgınızı kullanıyorsunuz evet ama hislerinize de sonuna kadar güvenin. Öyle olunca insanları, olayları, durumları bir gram şüphe bırakmadan acaba şöyle mi demeden şıp diye anlıyorsunuz artık. Daha önce hiç bakmadığınız bir göz bahşediliyor adeta. Her şey o kadar şeffaflaşıyor ki. İnsan büyüdükçe olgunlaştıkça ya da ne istediğini artık bildiğinden mi bilmem, hayatıyla daha kolay başa çıkabiliyor. İyi kötü bir sürü şey yaşanmış olabilir bir çok insan tarafından kırılmış olabiliriz, hayallerimize giden yolda kötü kalpli insanlarla karşılaşmış olabiliriz, hakkınız yenmiş emeklerinizin karşılığını alamamış olabilirsiniz, anneniz babanız tarafından yeteri kadar sevilmemiş olabilirsiniz. Bunlar hayata düşman olmanız için geçerli nedenler değil. Bırakın bunları kendinizi çok sevin, artık hayatınızı yaşayın. Yaşayın derken bir çiçek gibi yaşayın kökleriniz sıkı tutunsun toprağa güneşe dönün çiçek açın. Dünyanın öbür ucuna gitmeye gerek yok yaşadım demek için. Salondan mutfağa geçerken de yaşayabilir insan. Öylece uzanıyorken de mutlu olabilir. Aynaya bakın kendinizi tanıyın neden var olduğunuzu neleri var edebileceğinizi düşünün. Balık tutmayı seviyorsanız balık tutun. Dünyayı gezmek istiyorsanız gezin üşeniyorsanız uzanın koltuğunuza bir film açıp izleyin. Albert Camus Yabancı isimli kitabında insanın elinde sonunda her şeye alıştığından bahsediyor ve diyor ki, ''İçimden kumsalda olmak denize doğru yürümek geliyor ama belki beni ağaç kovuğuna da koysalardı oraya da alışırdım.'' İşte tam olarak bu, nerede olduğunuzun bir önemi yok olduğunuz yeri neye çevirdiğinizle alakalı bazen. Alışmaktan bu kadar korkmayın. Bir insana, bazen bir kediye kuşa, bazen rutinlere. Hayattan hep bir fazlasını da istemeyin makul olanı dileyin ve onu almak için çabalayın. Her şeye önce kendinizden başlayın. Sonra da etrafınızı güzelleştirmeye çabalayın. İnsanları değiştirmeyin şüpheye düştüğünüz yerde başka yollar başka insanlar aramaktan çekinmeyin. Yalnızken de sevin kendinizi bunun için üzülmeyin. Ama başkalarını da sevin, bazen bir başkasının şikayet ettiği kusurunu sevin, devirdiği gözlerini, şaşkın suratını, bazen heyecanla dinleyin izlediği son filmi anlatırken. Yalnızken çekilmiyor çünkü hayat. Yalnız kalmaktan korkup da yanlış insanlarla oyalanmayın. Çünkü hayat bunun için yeterince uzun değil. Şöyle ki kendi kıymetinin bilincinde olup hakettiği sözleri hakettiği davranışları görmediğini anladığında o yerden kaçmanın ya da o insandan veya durumdan kurtulmanın geç kalınmış bir öğreti olduğunu otuzlarında da farkedebilir insan. Farkında olun, farkını anlayın.
Kurduğum her cümlenin hiç tanımadığım, adını dahi bilmediğim ve hatta yolda karşılaşma ihtimalimin bile olmadığı birçok insanın kıyısından da olsa hayatına dokunması beni hep memnun etmiştir. Öğrenecek iyileştirecek belki de değiştirecek çok yolumuz var. Okuyunca içinize huzur, yüzünüzde minicikte olsa bir tebessüm bırakabiliyorsam lütfen buna devam edin. Ne bileyim yüzleşin tüm kötü yanlarınızla, kendinizle daha çok sohbet edin. Belki de kendinize anlatacak çok şeyiniz vardır bilemeyiz..
Tabii ki kapanışı aşk dileyerek yapacağım. Hepimizin bir eşi olduğuna ısrarla inanıyorum. Benim onu aradığım gibi onunda beni aradığına eminim bu yüzden en iyi halimi doğru insana adamak için sabırla bekliyorum. Hayatınızı güzelleştiren en değerli hazine gibi hissettiren insanlar çıksın karşınıza. Sevgi hep var olsun. Çünkü pusulası sevgi olan, sevgiyle dolu bir kalbi mutlaka bulur.
Sevgiyle kalın ❀