Acil çıkış**

Hayatımın amacını çözmeye yönelik bir takım girişimlerim oluyor bazen. Fakat ben ne zaman bu yönde bir adım atmaya kalkışsam ne taraftan geldiğini bilmediğim bir kuvvet tarafından beş adım  geriye dönüyorum. Niyetim birşeyleri değiştirmek değil. Çünkü değişim güç gerektirir. Şu an için o gücü kendimde bulamadığımdan herşeyi öteliyorum. Ötelemek bazen gercekten de hayat kurtarıyor. En azından benim için öyle.  Vaktiyle yıktığım -ya da yıktığımı zannettiğim- setleri tekrar yerleştirdim etrafıma. Çok bayağı bir durum degil mi bu? Hayatınıza dahil olan biri ile birlikte herşeyiniz değişiyor;  o gittiğinde herşey yine eski halini alıyor. Birinin hayatına dahil olabilmek asla yazılı olmayan fakat kanun hükmünde değer taşıyan bir şartla  gerçekleşiyor;onun dilediği kalıba girmek. Karşımızdakinin isteği ya da kendi irademiz ile farketmeksizin durum böyle. Aslında hiçbirimiz kendimiz gibi değiliz. Birilerine bağımlı olmayı onların kurallarına göre oynamayı bırakamıyoruz. Kurallara göre oynamak derken ikili ilişkileri bir  meydan muharebesine çevirmek değil kastettiğim. Orta yolu bulmak, karşımızdaki insanın benliğine dokunmadan yaşamak. Sanırım yaradılışımız bizi buna zorluyor. Buna mahkumuz biz. Hissedilen inceden bir kıpırtı kölesi haline getiriyor karşısındakini. Aşkın gözü kördür meselesi yani. Farklı olanı kabullenmek cesaret işi. Gerçekten cesaret işi. Ben dahil bunu becerebilecek bir insan yoktur sanırım. Hayalimdeki hayat tam da bu aslında. Genel olarak insan ilişkilerinde saygıdan yanayım. Ama hem birini olduğu gibi kabullenip hem de hayalindeki insanı arzulamak çok yorucu olmaz mı? Ikisinden birini seçmek gerekiyor. Ya o insanı degistirmemek adına kabullenmeli ya da o kalıba uydurmalı. Her ikisi de acı doğuruyor. Fakat zihinsel bir acı. Kilometrelerce yürümek mi yoksa bir saat düşünmek mi diye sorsanız muhtemelen ilkini seçerim. Ayaklarımın sızısıyla başa çıkabilirim elbette ki fakat zihnimde kurduğum o diyalogların ve cevabını bulamadığım soruların sızısını nasıl alt edebileceğimi bilmiyorum. Geçeceğine inandığımız şeylerin geçmemesini arzuluyorum. Geçsin istemiyorum aslında. Çünkü canınızı yakan şeyin artık canınızı yakmıyor olması ya alışmaktır ya da unutmak. Her ikisi arasında ki ilinti başlı başına cehennem.
Bundan sonrası için ivedilikle sürdürülecek yöntem öteleme taktiğidir.

Anladım ki ne bir fazlası var diğerlerinden ne de bir eksiği insanlığımın. Bende artık herkes gibiyim..

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2