**

          Hangi konuyla alakalı yazsam bilemedim.Şu aralar oldukça karışığım. Sürekli olarak birkaç paragraflık yazılar yazıp yarım bırakıyorum. Sanırım yine kısır bir döngüye bağladı hayatım. Hislerime dair herhangi bir fikrim yok ve bu adını koyamadığım herşeyin beni deli etmesi ile aynı seviyede canımı sıkıyor. Akış o kadar hızlı sürüklüyor ki beni, zil zurna sarhoşmuşum da yer ayaklarımın altından kayıyormuş gibi bir durum yaşanıyor. Çok kan kaybettim biraz daha böyle giderse dibe ineceğimden korkuyorum. Mutsuz olmak o kadar çok canımı sıkıyor ki. Bir nedenden dolayı bir kişi veya bir kişiye bağlı gelişen ters bir durum ya da beni üzen herhangi bir olay her ne ise işte; tüm bunlar karşısında durup o kan kaybından ölmeyi beklemek yerine turnike yapmaya falan çalışıyorum. Yaşamla aramda ki bağ o kadar kuvvetli ki bazen her ne kadar kendimi kör bir kuyuda gibi hissetsemde genellikle içime dönüp baktığımda gördüğüm sevgi beni hayat dolu bir insan haline getiriyor. Ben mutsuz olmaktan nefret ediyorum. Ne bileyim sanki bu eller bu ayaklar bu yüz bu beden üzülmek için değil de her zaman mutlu olmak için yaratılmış gibi. Belki de olay sadece mutlu olmak değil. Elbette ki hayatın içinde türlü duygular dönüp duracak. Şirinler köyünde yaşamıyoruz ya? Tamam ama kısa süreli olsa keşke tüm üzüntüler. Üç saniye falan. Oha artık b*kunu çıkarmaya da lüzum yok canım. Öf yazarken bile cıvıtıyorum ya. Nerde kalmıştık, heh kısa süreli mutsuzluklardan bahsediyordum. Şey de olabilir aslında mesela biri sizi tekme tokat dövdükten on dakika sonra gelip özür dilese, ya da silahı çekip vurduktan beş saniye sonra af dilese, biz de hemen affetsek. Çocukken nasıl bir travma geçirmiş olabilirim diye düşünebilirsiniz. Ama bu da bir ütopya sonuçta. Zaten bizi birbirimizden ayıran en temel şeylerin çürümesi yok olması demektir bu. Bu şekilde herkes birbirinin aynı olur. İyi ,kötü, merhametli, gaddar, umursamaz, bencil,ukala tüm bu sıfatların hepsi kaybolur.

         Bizi birbirimizden ayıran şeyler güzel kalbimiz, naif sözlerimiz, fedakarlıklarımız olmalı. Aradığım şey o kadar imkansız ki. Aslına bakarsanız ben istiyorum ki sevdiklerimize bir çiviyle mıhlanalım. Kaldırıp uzağa atmak istediklerinde kayıtsız geri gelelim. Bunu yaparken benliğimizdeki saygıyı da yitirmeyelim,basitleşmeyelim. Yalnızca parmak uçlarımızla dokunalım birbirimize dokunduğumuz her yer maviye boyansın aksın deli pınarlar gibi hiç durmasın. Böyle böyle çoğalalım bir ordu kuralım el ele sadece saygı ve sevgiyle. İçinde güzellik yatan iki temel hissiyattır onlar. Onlara inancım sonsuz.

        Özünde bencillik barındıran bir durumum var benim. Severken aslında daha çok sevilmek istediğimden seviyorum ya da birine saygı duyarken sırf karşılığında o da bana saygı göstersin diye yapıyorum bunu. Ki özünde saf bir insan değilim kendimce bu savaşta stratejiler geliştiriyorum küçük oyunlar oynuyorum. Kişisel algılasamda bence bu insan doğasında mevcut bir durum. Aksini iddia eden varsa da buyursun gelsin tartışalım. Öze dayatıp salt olanı çözmeye çalışınca ortaya çıkan durum bu kanımca.
Sanırım ben insan olmayı oldukça önemsiyorum. Bana gore o kadar değerli bir varlık ki. Kötü olabileceğimiz düşüncesine tahammül edemiyorum. Niye öyle olalım ki? Neden acı çektirelim birbirimize? Madem ki sonumuz belli madem ki toprağımız sandığımız, vatan belledigimiz, evimiz ailemiz bedenimiz sandığımız herşey bir gün yok olacak neden derin yaralar bırakalım birbirimize? Fazla mı toz pembe görüyorum ben bilemedim. Sadece biraz iyimserim. Hatta oldukça iyimserim. Mevcut sorun dahilinde iken bile o durumu psikolojik olarak hafife alıp değişik bir savunma mekanizması oluşturuyorum. Biraz havalı cümleler bunlar. Ama malum mantıksız tek bir kelime dahi etmem ben(!)
Demem o ki sürekli olarak insanlara dair beklentisini yüksek tutan biri olarak dünyaya bu pembe gözlüklerle ve bu polyannacı mantalitemle bakmaya devam edeceğim. Hadi bakalım :)

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2