En yakın arkadaşım Söğüt Ağacı*
Takılıp düşünce bir daha hiç kalkamayacakmışım gibi geliyor. Sanırım ilk defa bu kadar umutsuzum. Bir yandan da mutluyken toz pembe gördüğümüz herşeyin mutsuzken zifiri karanlığa dönüşmesine tahammül edemiyorum. Hatta bu yüzden hem kendimden hem de tüm insanlardan nefret ediyorum. Neden diye sorup duruyorum karşımda ki ince söğüt ağacına. Orada dikilmeyi sen belki de hiç istememişken nasıl oluyor da bu kadar yeşil ve canlı duruyorsun? Madem orada dikilmek senin tercihin değildi madem bunu sen değil de bir başkası istedi nasıl bu rüzgara kafa tutacak kadar güçlüsün? Dallarının birkaçı kırıkken nasıl oluyor da köklerini saldığın şu toprağa o güneşe küsmedin hiç? Peki biz ne yapıyoruz kırılınca? Hemen sırt çeviriyoruz dünyaya. Hemen yaprak dökmeye başlıyoruz kuru bir ağaca dönüyoruz. Önümde dolu kül tabağım yanında kahvem etrafımdan gelip geçen herkese nefretle bakıyorum. Neden? Sırf kalbimin bir parçası kırıldı diye. Sırf biri tarafindan eksik bırakıldığımı hissettim diye.. Öyle bir an geliyor ki karşımdaki ağacın hevesini görüp ona sarılmak af dilemek istiyorum ondan. Baksanıza kaderini sorgulamadan serzenişte bulunmadan kök salmış evi bellemiş parke taşlarının arasındaki iki karış toprağı. Şimdi hangimiz hakediyoruz insan olmayı? Her düştüğünde kanayan dizlerinin üstüne oturup elleriyle yüzünü kapatırken hıçkırıklara boğulan ben mi, yoksa kırılan dallarına rağmen heyecanla rüzgarda savrulan bu ağaç mı?
Icinde bulunduğumuz yaşam bir ağacı dahi kıskanacak kadar yavan. Once dağdan tastan hayvandan ustun olduğumuzu kanıtladık şimdi ise onlara baktıkça kendimize acıyoruz.
Bir gün beş gün sekiz hafta ya da on yıl sonra nerde olurum bilemem, hayat beni nereye ne şekilde nasıl sürüklerse sürüklesin aynı bu yazının başında da olduğu gibi her defasında umudumu yitirip yazmaya başladıktan iki saat sonra yine hayat dolu olmaya devam ederim. Son cümleye uygun bir aforizma bulamadım.
Seni seviyorum söğüt ağacı..
Bir gün beş gün sekiz hafta ya da on yıl sonra nerde olurum bilemem, hayat beni nereye ne şekilde nasıl sürüklerse sürüklesin aynı bu yazının başında da olduğu gibi her defasında umudumu yitirip yazmaya başladıktan iki saat sonra yine hayat dolu olmaya devam ederim. Son cümleye uygun bir aforizma bulamadım.
Seni seviyorum söğüt ağacı..