Bir miktar yorulduk ama düzelecek..


Merhaba


           Henüz hangi konuda ve ne yazacağımı bilmiyorum. Başı olmayan bir cümlenin haliyle sonu da tamamlanmıyor. Uğruna savaşıp kendi içimde kendime yenildiğim koca bir savaştayım. Hayat o kadar yolunda akıp gidiyor ki. Ben ağlıyorum diye dünya dönmekten vazgeçmiyor mesela, rüzgar esmekten yorulmuyor, güneş açmaya devam ediyor. Yani benim mutsuzluğum hayat için bu kadar değersizken ben neyin savaşı içindeyim böyle? Araftayım arkadaşlar. Bilinmeyen bir döngüde nereye gideceğimi şaşırmış vaziyetteyim. Koca bir hiçim belki de. Kimin için ne değerim olduğundan emin değilim. Bu dünyadaki yerimi bulamıyorum. Bir anlam istiyorum sadece ama yok bir boşluğa çakıldım kaldım. Aynı anda üzüldüğümüz ne çok insan vardır kimbilir. Aynı anda farklı yerlerde kimlerle aynı gözyaşlarını döküyoruzdur bir düşünsenize. Mutsuz insanlar aynı anda birbirini bulabilse keşke.  Şu sıra hayata dört elle sarılmakla, nasıl intihar etsem de canım yanmasa fikri arasında gidip geliyorum. İnsanlar o kadar kötü ki. Durup şöyle bir olanlara bakınca benim gönlüm  bu dünyaya ait değil hissi oturuyor içime. Bunca yıkım, bunca felaket, bunca hastalık yetmezmiş gibi üstüne birde insanların bu merhametsizliği, öfkesi ekleniyor. Boşuna kendini sevmekle başlamıyor herşey. Kendini tanımak, kendini kabul etmek, kendini geliştirmek, kendine değer vermek daha iyi bir insan yapıyor bizi. Hepimizin keskin sirke misali küpüne zarar verdiği dönemleri olmuştur. Her tecrübe ile faydalı bir edinim kazanma taraftarıyım. İyi veya kötü. Hayat öyle bir illet ki nasibini almadan gitmiyor kimseler; ve asla dediği her cümlenin birinci tekil şahısı olmadan bitmiyor söyleyecekleri. Ama insanlar ders almamakta, ders almamakla beraber daha çok yakıp yıkmakta sınır tanımıyor.



         
Mutluyken mutluluğumu anlatacak bir cümle kurmak o kadar zor ki benim için. Genel anlamda zaten mutlu birisinizdir ama hüzün daha yakındır daha gerçektir ifade edilmesi daha kolaydır. Hemen adını koyabilirsiniz zaten acıyı paylaşmak hep basit olmuştur ama mutluluk öyle değil. Tarifi zordur.Bana göre tabiki. Mutluluk çabuk tüketiliyor çabuk harcanıyor. Değerini bir türlü anlayamıyoruz. Bilemiyorum, benim için her şey artık o kadar zor ki. Başa çıkamıyorum sanırım, bildiğim tüm tanımlar, cevaplar, stratejiler hepsi yok olmuş gibi. Şimdi o kuyudan nasıl çıkacağımı bilmiyorum. Konuşamıyorum artık kendimi ifade edemediğimi düşünüyorum. Beni anlatacak uygun kelimeleri seçemiyorum. Açıkçası artık kimseden fikir almakta istemiyorum. Benim hayatım benim duygularım benim tecrübelerim. Benden daha iyi kim tanıyor olabilir ki beni? Ne istediğimi ne beklediğimi benden daha iyi kim bilebilir ki? Bu kızı tanıyorum ben. Daha önce de kendimi yabancılaştırmaya çalıştığım bir zaman vardı. Bahanem de aynen son cümlelerim gibiydi işte. Ya da hayat bu kadar ciddiye alabileceğim bir yer değildir. Ne kadar daha bu polyannacı tutumun ardına saklanıp mutlu olma tantanasını devam ettireceğim bilemiyorum. Büyümem gerekiyor mu bunun için? Halbuki yeterince büyüdüğümü düşünüyordum. Ya da bunun büyüklükle bir alakası yok mu? Bence saçmalıyorum. Şu zamana kadar elbetteki mutlu olduğum anlarım oldu bir çok kez hemde  ama devamlılığı olmayan şeyler çok eğreti duruyor. Çünkü ben hep sonsuza denk sürecek mutluluklar istedim hayattan. Bunun için çok savaştım. Bazen kendimle bazen bir erkekle bazen arkadaşlarımla bazen ailemle. Aynanın karşısına oturup kendime kendimle alakalı o kadar  çok şeyden bahsettim ki. Delirmişim gibi geldi çoğu zaman ama kimse gerçeği söyleyebilecek kadar cesur olamıyor karşısındakine. Bir tek kendiyle, tabi istisnalar dışında kendine dürüst olabiliyor. Siz gerçekleri söylemezseniz ben nasıl bu hayattaki yerimi bulacağım? Nasıl bir pay çıkarıp bunlarla başa çıkabilirim ki? İnsanların olmadığı biri gibi davranıp farklı kalıplarda yaşamalarından çok sıkıldım. Niye asıl hayallerinizden bahsetmiyorsunuz? Mesela karşıma geçip aslında seni senin beklediğin gibi sevemiyorum ya da hiç sevmedim diyemiyorsunuz? Fazla mı gerçekçiyim ya da fazla mı doğrucuyum? Kendimi bildim bileli kendi içimde o kadar çok çatıştım ki. Kaç harbe girdim içimle anlatamam. Hep takıldım düştüm, düştüğümü zannettim belki de. Yaradanla bir derdim yok ama haksızlık değil mi bu? Tüm seçimlerim yanlışsa bile neden doğru yola gitmem için en başında bir seçenek daha sunmuyor bana. Nerede yanlış yaptığımı bulamadığım aşikar. Doğru yolu gösteren bir işaret ya da bir insan ya da ne bileyim bir sorun daha? İstediğim tek şey sadece biraz durulmak. Ama ben mütemadiyen kandırılıyorum. O kadar zeki bir kadın olduğumu düşünüyorum ki. Konu erkekler olduğu zaman beynimi rafa kaldırıyorum sanki. Neden bu kadar iyi niyetli bir pamuk şekeriyim ki ? Bu ebediyete kadar böyle olacak..


          Mutlu bir ailede büyüdüm elbette sorunlar yaşadık herkes gibi hepsiyle başa çıktık. Annem hep bir adım arkamdaydı ben göremiyor iken bile. Onun fedakarlığı sevgisi sayesinde tutunabiliyorum hayata. Yorulduğumda elimden tutup kaldıran oydu. Arkamı toplayan bir abla gibi. Yani bu kadar büyük bir şeye zaten sahipken daha ne istiyor olabilirim ki? Bu evin içinde o kadar çok sevgiye boğuldum  ki aynısını dışarıdaki hayatımda bulamadığım için mi hala yavan duruyor her şey? Bir erkek tarafından koşulsuz kesintisiz çıkarsız her şeye rağmen sevilmediğim için bir yanım hep eksik. Sonsuz hatalara rağmen sevilmenin kendinden ödün vermenin ne olduğunu bildiğim için  çok güzel seviyorum birini sevdiğimde. Ben bu kadar net iken karşıma çıkan insanların bu kadar flu olması canımı sıkıyor. Çok aşığım uzun süredir. Sanırım hayatımın en iyi döneminde buldum bu aşkı. Durulduğum büyüdüğümü ve ne istediğimi bildiğim bir dönemimde. Onun tarafından defalarca kez baltalansa da sevgimden bir an bile şüphe etmedim. Benim büyük sorunlarımdan biri de şu ki birinin kalbinde boşluk olduğunu gördüğüm an onu doldurabileceğimi düşünüyorum. Ona acıdığım için aşık olduğumu düşündüğüm de oldu. Ama insan yarası yarasına denk geleni sevmiyor boşuna. İçimde yara açan beni dibe iten ne varsa onun da beni iyileştirebileceğini düşünmüştüm. -Düşünmüştüm- Bu kelimedeki hayal kırıklığı bariz belli oluyor. Olmadı, hatta şöyle söyleyeyim önceki yaralarımı daha çok hatırlattı. Güzel olan hiç bir şeyi aslında hiç haketmeyeceğimi ve yaptığım tüm kötülüklerin aslında layığım olduğunu hissettirdi bana. Tabi ki böyle değil. Dünyadaki adalet çarkı yolunda işliyor olsaydı onca kötülükten bana sıra gelmezdi bile. Bu tamamen karşımdaki insanın oturmamış karakteri ve merhametsizliği ile alakalı. Kendimle baş başa kalmamak için dirensem de fırsatını bulduğum an kendimle yüzleşiyorum sorular soruyorum cevaplıyorum çoğu kez cevaplayamıyorum. Aslında kim olduğumu ya da neye dönüştüğümü bulamıyorum. Ne kadar başarılıyım bilemem ama üstesinden gelmek için uğraşıyorum. Elimden yine tutsun kendi attığı kuyudan çıkarsın diye neler vermem ki. Ama olmuyor.. İyileşmek için bu kadar çabalayan birinin hastalıklı bir ilişkiye devam etmesi bir nevi intihar gibi. Zaten bir şeyleri düzeltmeye çalışırken yorulduğum yetmezmiş gibi birde başladığından beridir bir adım dahi ileriye gitmemiş bir ilişkiyi yoluna sokmaya çalışmak daha da zor. Tek yol ötenazi. Bu sevgi hala nefes alıyor olsa dahi fişini çekmekten başka bir yolu yok. Bu kadar kötü bir durumda olamam? Ne hissettiğim hakkında ilk defa belki de bu kadar net yazıyorum. Bu his beni öldürüyor. Normal hayatıma devam ediyorum pasta yapıyorum makyaj yapıp şarkılar söylüyorum mutlu bir insanın yapabileceği her  şeyi yapıyorum. O kadar çok gülüyorum ki küçük çekik gözlerimden yaşlar akıyor. Ama onu düşünmeden yapamıyorum. Adının geçtiği bir cümle bile irademi yerle bir edebiliyor. Bir arpa boyu yol alamamış olsak dahi onun sevgisi beni öldürürken bile mutlu ediyor. Neleri aştım buna mı takılacağım diyemiyorum. Çünkü zaten aştığım yollar beni yormuşken bir daha aynı yollarda savrulmak beni çok güçlü yapmıyor. Aksine dermanım kalmamışken daha da dibe çekiyor beni. Eskiden acı bir tecrübenin beni daha güçlü yaptığını zannederdim. Ama artık aynı fikirde değilim. Yıllar geçtikçe değişen huylarım, beklentilerim beni daha büyük çaresizliklere hapsediyor. Yapmayın be nolur. Hayatın keşmekeşinde dar taşlı yollarında zaten hepimiz harap oluyoruz. Kimsenin ahını alıp gönlünü cehenneme çevirmeyin işte. Kırdığınız her gönlün bir Allah’ı yok mu sanıyorsunuz?  Şu küçücük dünyada ettiğini bulmadan giden var mı sanıyorsunuz?  Valla yok. Kısacık ömrümde şahit olduğum ne karmalar dönüyor bir bilseniz. Ne uğrunaysa bu yaptıklarınız neyin savaşıysa acısını kimseden çıkarmayın.

 
Sevgi her zaman iyileştirmiyor arkadaşlar. Öyle bir büyüsü var ki umut ettiriyor. Gönlünde kızgın alevler yükseliyorken bile umut suyu döküp söndürüyor hepsini. Güzel günleri bekliyoruz sabırsızlıkla. Şansınız varsa bu mümkün oluyor ama bazılarımız belini doğrultamıyor . Genel olarak hayatıma baktığımda şükredecek o kadar çok şeye sahibim ki.  Sorsanız hala umudum var hayat bu kadar hırpaladıysa bir yerde acıyacak normale çevirecek her şeyi diyorum. Ama her defasında öyle bir savuruyor ki beni umudu varsa bile hali kalmıyor insanın. Artık birinin omzuna yaslanmak istiyorum. Biri; çok şey oldu ama hakettin ama haketmedin, boş ver geçti diye saçımı okşasın istiyorum. Yine geçmesin ama bir kez denesin istiyorum.  Ben her durumda insanların davranışlarını tetikleyen şeyleri düşünüyorum. Sonuçlar değil sebepler beni düşündürüyor. Ve inanın biri çekip beni vursa ne yaptım da vuruldum diye düşünebilecek biriyim. Bazı anlarda o kadar çok empati yapıyorum ki kendimi haksız çıkardığım oluyor. Yaptığım yanlış seçimler hatalar karşımdakiler tarafından da bu şekilde yargılansın istiyorum ama pek mümkün olmuyor. Herkes haklılığın derdinde. Bu yüzden kendimi tanımakta hala zorlanıyorum. Çünkü başkalarının penceresinden bakmaktan kendim nasıl görüyorum diye düşünemedim.Bu bana birkaç yıldan fazlasını kaybettirdi. Ama pişman değilim.  Şimdi ise ben nerede yanlış yaptım diye sormayacağım kendime. Bu sevgide hiç bir kusur yoktu bile isteye elinin tersiyle itti diye avutacağım kendimi.

Yıkımlar, felaketler, hastalıklar, yoksulluk.. Dünyayı bitiriyoruz, herşeyi pervasızca tüketiyoruz. Maddi ya da manevi faketmeksizin çürütüyoruz tüm güzellikleri. İnsanlığımızı kaybediyoruz. Ve inanın bu gram umrumuzda değil. Kimsenin durup sadece  beş dakika bile olsa olanı biteni mukayese etmeye niyeti yok. Tüm bunlar olurken elimde ne var diye düşünüyorum. Bu hayata o kadar farklı bir yerden bakıyorum ki sevmeye değer bulduğum şeyler beni bağlamasa bir saniye bile bu nefes almak istemeyeceğime yemin edebilirim.  Elimde olsa yoluna çıkan taşa takılıp, düşüp kendini kanatan herkese derman olmak isterim. Hepimiz güzel şeyler yaşamayı haketmiyor muyuz yani? Bir cenaze aracı geçer köşedeki sokaktan. On beş dakika sonra da düğün konvoyu. Hayat bu kadar ucuz işte, hüzün de aynı sokaktan geçiyor sevinçte. Herkes bir şekilde yol alıyor. Kimi yolda kalıyor kimi gideceği yere erkenden varmış oluyor. Bir şekilde gülüp eğleniyoruz falan ama nereye gidiyor bu yol? Ya da ne uğruna gidiyor?  Güzel günler istiyoruz belki kötü şeyler yaşadık hepimiz, haketmediğimizi düşündüğümüz şeyler geldi başımıza ama geçti. Dün kötüydü ama bugünün  dünden daha iyi olacağının umudu hiç bitmiyor.


             Bırakın sevgi kurtarsın bizi. Her şey gönlümüzce olsun..

         


















Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2