𝑌𝐼𝐾𝐼𝐿𝑀𝐴𝐷𝐼𝑀 ; 𝑎𝑧 𝑜̈𝑡𝑒𝑑𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑙𝑒𝑛𝑖𝑦𝑜𝑟𝑢𝑚 ..
Çok fazla düşünüyorum.
Konuşmadan yazmadan öylece bir yere bakarken belki de kafamın içinden en az bir beş sene falan ayaklanıp etrafta koşturmaya başlıyor. Nedenler istiyorum. Bu eksikliğin yerini dolduramadığım, belki de aslında olmayan ve sadece benim bir hayal ürünüm olan koca boşluğu kapatmanın derdindeyim. Bu kadar derine inmemeli belki de insan. Bu sığ düşünceler bir süre sonra boğuyor insanı. Niye bu kadar iyimserim ki ? Hıçkırarak yazmaya başladığım bir cümlenin sonuna gelince suratımda oluşan o herşey düzelecek tesellisi omuzlarımda bir el gibi beliriyor. Kendime aşığım. Bulduğum her fırsatta sırtımı sıvazlıyorum kendi ellerimle. Kimsenin görmediği bilmediği yaralarımın hepsine tek tek bakarken sen o bataklıktan cesaretinle çıktın,yüreğinin güzelliğiyle çıktın, zift dolu kalplerden kendi iyi niyetinin mükafatı olarak kurtuldun diyorum. Kime göre ve neye göre bilinmez ama ben iyi biriyim. Biri için bir sebep olmayı çok istedim. Ben bu hayattaki yerimi ararken çok fazla kandırıldım, kullanıldım. Aslında bundan çok utandığım zamanlarım oldu ki hala ara ara olmuyor değil. Ortalama yaşamımın çeyrek dilimine vardım nerdeyse ama hala kandırılabiliyorum. Şeker uzatılıp seni babana götüreyim mi diyen adamlara kanan bir çocuk gibi hemde. Herşeyi gerçekliğimle gördüğümü zannederken aslında herşeye görmek istediğim gibi baktığımı farkettim. Ben varolduğuna inandığım dünya tarafından kandırıldım hep. İnandığım insanlar değil, olmasını istediğim insanlar tarafından.
Kabullenemiyorum bir türlü. Nasıl böylesine kötü, bencil olabiliyorsunuz. Belki de kendinizi sevmiyorsunuz. Bedeniniz sizi memnun etmiyor. Burnunuz çok büyük, saçlarınıza bakmak dahi istemiyorsunuz ya da ne bileyim dişleriniz kötü diye gülemiyorsunuz. Hayatınız ızdırap gibi geliyor olmak istemediğiniz bir şehirde olmak istemediğiniz şartlarda yaşıyorsunuz belki de. Birine kötü davranıp,yalan konuşup,onu aldatabiliyorsanız kendinize değer vermiyorsunuz demektir. Nedenler aramaktan çok yoruldum biliyor musunuz? Herkes herşeyi yapabilir, içinde binlerce kötülük barındırabilir. Ya insanlar gözünü bile kırpmadan birilerini öldürebiliyorsa kanlı canlı insanı ya, haysiyetsizin biri beni kandıramaz mı sanıyorum. Elbette ki olur olmaması şaşırtmalı zaten. Şu hayatta karşılaştığım her kötülükte kendimi sadece bunlarla teselli ediyorum. Dünya böyle bir yer bunu kabullendim.Değiştiremediğim hiçbirşey için kendime kızmıyorum. Sorumlusu ben değilim hiç bir kötülüğün. Hayatı bir renk skalası gibi düşünün. Binlerce tonu var. Siz sadece siyah olsun istersiniz belki ama ben her rengi görmek istiyorum. Çünkü olmam dediğim herşey oldum, yapmam dediğim herşeyi yaptım,değişmez dediğim her yönümü bilinçli ya da bilinçsiz değiştirdim. Sonu vardır diye kendimden emin yürüdüğüm sokakların çıkmazlarına düştüm. Ama inandım, güzel şeyler hakettiğime çok inandım. İnsanım hata yaparım düşer kalkarım ama mutlaka yolumu bulurum dedim ki hep buldum da zaten. Düştüğümde tutunacağım iyi insanlar çıktı hep karşıma.Omzuna yaslandığımda benimle birlikte ağlayan insanlar. Hayatı kabullenemedim ama bu şekilde kabullendim. Bir köşede herşeyden herkesten uzak kalbimin ağrısı geçsin diye bekliyorum. Alışıyorum, kabulleniyorum ve kimse için gram nefret barındırmıyorum içimde. Kimin kimde hakkı kaldıysa layığını bulmadan bu dünyadan gitmeyeceğini biliyorum. Son söz karmada artık..
Tutunacak bir sebep ararken çok çırıpınıyorum,yoruluyorum. Her kırgınlıkta hevesim daha da azalıyor hatta. İçimde beslediğim gerçek bir kötülükle hiç kimsenin canını yakmadım, içimden gelmeyen hiçbir duyguyu eyleme dökmedim. Sevmiyorsam bir an bile devam etmedim. Çünkü bu dünyada birine verilecek en büyük zarar ona ümit ettirmek bence. Annem en büyük hatalarımı bile dürüstlüğümden affetmiş yanımda olmuştur. Doğrucu Davut oluşum bu şekilde yetiştirilmiş olmamdan yani. Ne bileyim yalana hiç ihtiyacım olmadı. Ki söylersem inandıramayacağım kimse yoktur. Çok güzel numara yapabilirim ama kendimi kandıramam. İnandıramam kendimi söyleyeceğim yalana. Yalan konuşabilen bunu rahatlıkla yapıp bu şekilde insanları inciterek mutlu olabilen insanlar var. Her insan haketmediğini düşündüğü şeyler yaşıyor. Ama düştüğünde kanayan dizlerine bakıp ağlamak yerine yaranı temizleyip ayağa kalkmak gerekiyor. Bu hayata mutsuzlukta lazım illa ki. Acıyı da yaşamayı öğrendim. Çok ağladım şuan bunları yazarken de ağlıyorum. Sonra birileri yüzüme gülüyor bende gülünce mutlu oluyor. Mutluluk bu kadar basit aslında. Acı çok çetrefilli,çok yorucu ve hep kapkaranlık. Ben yıllar önce kendimi affettim. En çok kendime kızdığımı, en çok kendimi suçlayıp cezalandırdığımı farkettim. Boşverin be.. Ne zaman biteceğini bilmediğiniz bu hayatı kötü insanlar uğrun(d)a harcamayın.
Bu blogda kendime vereceğim aforizma şu; '' Olduramadığın herşeyden vazgeç. Unutma sen yuvası dağılmış,yurdunu bulamamış o küçük serçesin; yerini bulacağın günü sabırla bekle ''
Bu blogda kendime vereceğim aforizma şu; '' Olduramadığın herşeyden vazgeç. Unutma sen yuvası dağılmış,yurdunu bulamamış o küçük serçesin; yerini bulacağın günü sabırla bekle ''