Sevgili otuz 1 yaşım..
Sevgili geçmiş yaşlarım; benden neler aldığınız umurumda bile değil. Çünkü ortalama ömrümün yarısı kadar yaşamışken dönüp baktığımda sadece kazandıklarımı hatırlıyorum. En çok son altı yıl ve ondan önceki yıllar; beni üzen, saçlarıma aklar düşüren, gönlümü dermansız sandığım dertlerle kırıp döken herkesi affediyorum. Nefret büyütmüyorum içimde. Hoş karşılamıyorum yapılanları fakat bu konuda da karşımdaki insanlara en ufak bir fikir dahi beyan etmiyorum. Anlaşılmadığım yerde çatlayana kadar anlatmaya çalıştığım dönemler geçti. Düşüncelerimi sadece düşüncelerime değer veren insanlarla paylaşıyorum. Bu yıl ki mottom; az olan öz olandır..
Büyüdüğümü fark ediyorum. İnandığım şeylerin , savunduğum ilkelerin ya da koyduğum kuralların yanlış olabileceğine, benim de en başından yanlış biri olabileceğime ve hatta yanlış seçimlerime doğru sandığım yanlışlarımın sebep olabileceğine ikna oldum. O hırçınlığım, kızgınlığım, vurdumduymazlığım, hovardalığım gitmiş de yerine pamuk gibi biri gelmiş gibi. Hala tam pişmedim. Eksiklerim, hala keskin yanlarım, törpülenmesi gereken huylarım var. Ama gel gör ki eski telaşım yok, kaygım yok. Ayağım takılsa düşsem, kimse gördü mü diye etrafa bakmak yerine önce halime gülerim. Çünkü bilirim düşene gülmek, düştüğü için gülmekten daha çok acıtır insanın içini.
Beni üzen mutsuz eden şeylerin üzerine gidince kendimi daha cesur hissederdim. Artık gerçek cesaretin aslında tüm bunlardan kaçmakta olduğunu anladım. Kaçıyorum ama korkmuyorum çünkü güzel günler geçirdim ve daha güzelleri için çabalıyorum. Bu yıl yaşadığım herşeyi bir kez daha gözden geçirdim. Nerede durmak istediğime nereye doğru kimlerle yürümek istediğime karar verdim. Emek verip karşılığını alamadığım hiçbir şey beni tekrar bunu yapmaktan alıkoymuyor. Eli boş döndüğüm her yolu hevesle defalarca kez aynı şekilde yürüyorum. Yanlış tercihlerimin doğruları ararken beni yanlış bir insana dönüştürmesinden korkuyorum. Bunun için kendimle büyük bir muharebe içerisindeyim. Gönlüm darlanırken ya da umudumun bittiği yerde kendime sen her şeyin en güzelini hakediyorsun diye tekrarladığımda vicdanım rahat olsun istiyorum. Ailemden böyle öğrendim. En çokta annemden. Canım annem. İnsanları yıllarca sırtında kambur gibi taşıdığı halde 60 yaşına gelmişken hala hakettiği değeri görmemiştir.. Anne olduğu kadar kardeş abla teyze en yakın arkadaş.. Eskiden tüm fedakarlıkları için tonla laf ederdim. Artık anlıyorum onu. İyilik engellenebilen bir olgu değil. Birini mutlu etmenin verdiği hazdan vazgeçemiyorsun. Bir başkası için, başkasının hayatını yaşamasını sağlamak, kendi hayatını yaşamaktan daha cazip geliyor. Saçma gibi gelebilir ama bu böyle.
Hayatla olan savaşımda henüz galip değilim. Zafer bayrağını dalgalandıramadım belki ama biliyorum. Ben kazanmak istiyorum. Dibi seviyorum ama yukardaki manzaradan da vazgeçemiyorum. Bir gün nefret ediyorum gözümü açıp da gördüğüm güneşten ve hatta hiç bir sorunum olmamasına rağmen penceremin parmaklığına konan benden bi haber serçelerden. Cehennem olsa giderim öyle bir kin duyuyorum yaşama. Ertesi gün oh be diyorum duyuyorum, görüyorum, koşabiliyorum.Bu olumlamalar beni bitirecek. Böyledir arkadaşlar hayıflanmakla geçmez ömür bazen kabul etmek gerekir, şükretmek gerekir, elindekilerin varlığını gördükçe yoksunluğunu da düşünmek gerekir.
Üzülmüyor değilim. İçimi döktükçe dökesim geliyor. Ağladıkça ağlamak istiyorum. Ama geçeceğini biliyorum. Boğulduğum her gecenin sabahında kıyıya vurdum. En çıkmaz dediğim yollarda kendime bir yol buldum. Başıma daha ne gelebilir dediğim günlerden, başıma daha neler gelecek dediğim günleri gördüm. Bilirsiniz o geceleri. Herkesin vardır dizlerini karnına çekip elleriyle başını avuçladığı bir gecesi. Ama neyse ki ne kırgınlık baki kalacak, ne neşe, ne keder, ne de ben..
Güzel yıllarım, pamuk kalbim, gülen gözlerim.. 30+1 yaşım benim. Beni artık üzme olur mu?