Yorulduk ama değmiyor..

 Uzun zaman oldu..

Şu sıralar herşeyi yoluna sokmakla yoldan çıkmak arasında gidip geliyorum. Bazen yolumu kaybetmişim gibi geliyor, bazen de zaten yol benimle geliyor. Çekim yasası işe yaramıyor. Nereden başlasam bilemiyorum. Bir yerden başlayamadığım aşikar ama yetişemesem de  koşarım demiştim halbuki; yetiştim sandığım her köşe başında, yerimde saydığımı farkedene kadar. Geriye dönme arzusu büyüdükçe çoğalıyor. Bir şeyi biliyor olmanın, bazı duyguları tecrübe etmenin, bazı taşlara takılıp düşmenin garip bir hissi var. Korkutucu,ıssız,yabancı  ama bir yerden de gözü ısırıyor insanın, bildiklerinden korkmuyorsun. Hoş bilmesen ne olur sanki.  Daha güçlü olduğundan değil tabi alışma eylemine meyilinden ötürü. Alıştın zannettiklerinin açtığı derin çukurlara düşüp duruyorsun. Eskiden korkutmazdı beni hiçbir şey. Ama şimdilerde içimde hissettiğim şeyi alıp bir yere koymak istesem her yer eğreti. 

Sanırım her şey anneannemi kaybettikten sonra başladı. Şimdiye kadar öğrendiğim tecrübe edindiğim şeyleri düşünürsek son yedi ayımı şöyle ifade edebilirim size;  terazinin sağ kefesindeki bir ton demirmiş, diğer kefesi de ölüm. Hangisi ağır siz söyleyin.. Ölüm sorgulatıyor varoluşu.Şimdi ölsem yarım bıraktığım hiç birşey olmayacak. Keza tamamlamaya çalışmak biteviye devam eden bir durum. Asla doymuyoruz hadi şu da eksik kalsın diyemiyoruz. Bir tık fazlası hep var. Bilemiyorum tam çözdüm sandığım yerde hayat kitabı en baştan başlatıyor bana. Ölene kadar büyüyoruz,mücadelemiz hız kesmeden devam ediyor. Mücadele dediğime bakmayın gerçi artık uğruna savaşacak bir şey bulamıyor insan. Tatsız tuzsuz her şey. Günlük yaşamın ihtiyaclarını idame etmek dışında bir aksiyon yok. Karamsar değiliz ama içimizin derinlerinde bir yerde hepimizde bir intihara meyil var gibi kabul edelim. 

Bir türlü yazamıyorum. Halbuki içimi dökme isteği peşimi bırakmıyor. Hoş bir cümle kurmaya da mecalim yok ama neyse.. Her şey o kadar birbirinin aynı ki. İnanılmaz bir döngü bu. Hep aynı yöne doğru dönüyor hayatın çarkı. Baş edemiyorum bir yerde. Yeter artık diyorum. Çoğu zaman kendimle yer yer hayatla ve en çok da insanlarla girdiğim bu savaş beni ekseriyetle incitiyor. Ömrüm geçiyor, gözlerimdeki ışık sönüyor adımlarım artık yavaşlıyor. Yetişecek hiç bir yerim yok gibi. O kadar manasız geliyor ki her şey. Çok anlam yüklemenin hazin sonu bu. İnsanlara, duygulara, hayata.. 

Bu aralar riyakarlıklar, anlamsız dostluklar canımı sıkıyor. Emek verdiğim, hatalarını görmezden geldiğim kim varsa  hayatımdan birer birer çıkarıyorum. Sessiz sedasız tek bir münakaşa dahi etmeden. Artık insanların manüplasyonlarına tahammülüm yok. İkili ilişkilerdeki al ver dengesinin suyunu çıkardığıma kanaat getirdim. Şimdi tam anlamıyla köşeme çekildim işte. Uyumlu olmak, fedakarlıkta bulunmak insanın hayatında tam bir külfet.  Bir bakıyorsun çanta olmuşsun herkesin elinde. Ordan oraya taşıyorlar sanki. Her zaman söylerim dara düşünce kötüyüm gel beni al demekten aciz biriyim. Yaslanacak dağ bulamamış her düştüğünde kendi yarasına kendi merhem olmuş biri olarak son yıllarımda  halledemediğimin farkına vardım. Sizde de illa ki oluyordur bir yaştan sonra bir dayanak istiyor insan. Bir başına olmak zoruna gidiyor katlanamıyorsun. Biri de şu yükün ucundan tutsun istiyorsun. 

Günlerdir ne hissettiğimi bulmaya çalışıyorum. Bu aralar içimde yaşadığım hangi duygu bilemiyorum. Dedim ya her şey zaten birbirinin aynısı iken kendimi anlatmak güç bir hal alıyor. Umutsuzum geleceğe dair. Bir hevesim yok, bir planım yok, hangi yöne doğru gideceğimi bilmiyorum. Bildiğim tek şey bir mucize beklediğim. Bir rüzgar essin ve beni iyi yerlere, iyi insanlara, merhamet ve vicdan sahibi kimselere doğru sürüklesin istiyorum. Zaman kısa ve hepimiz hiç olmadığımız kadar yorgunuz. 

Herkes için umut diliyorum.. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Tüm yeni başlangıçlara; hoşgeldin yeni yıl..

30'lu yaş serüveni..

30+2