Kayıtlar

**

                      Bazen hislerinizin anlamını çözmenize gerek yoktur. Yalnızca yaşamanız gerekir. Hayatı sorgulamayı tamamiyle bırakmaktan söz etmiyorum. Sadece duygularımızla ilerleyebileceğimiz zamanlarda niye, neden, nasıl gibi sorular sormak yerine kendimizi o akışa bırakmaktan bahsediyorum. Bazen iyi ya da kötü yaşadığınız her ne ise olduğunuz yerden izlemeniz ve olanca hevesinizle yaşamanız gerekiyor. Bunun aksi kendimize bile bile yapacağımız bir haksızlıkmış gibi değil mi? Bağlamaya çalıştığım şey aslında güven duygusu. Hoş bir geçiş olmadı sanki farkındayım ama anca işte. Size güveniyor olması güvenen insandan ziyade karşısındaki için bir tedirginlik yaratıyor. Büyük bir sorumluluk yüklediği için sanırım. Gerçi birine teslim olmak tamamen herşeyini ona adamak ne kadar doğru onu bende bilmiyorum açıkçası. Ama zaten ne doğruyu ne de yanlışı arayacak gücüm yok -ki olsa bile bunlarla ömrümün ne kadar kaldığını bile bil...

İnsanlığın hakkını vermek

Yoluna sokmaya çalıştığınız herşey yolundan şaşıyor. Boşversenize; hayatın öylece akıp gitmesi gerektiğinin bilincindeyken neden birşeyleri rayına oturtmaya çalışıyorsunuz ki? İnsanlar alışagelmedik cümlelerden bunca kaçıyorken ispat etmeye çalıştığınız şey ne? Sanki bir savaşın ortasında kılıcınızı kuşanmış nefret kusuyorsunuz. Bir insanı sevmek bu kadar kolay iken o sevgiye gem vurmayı seciyorsunuz. Dünyanız derin bir boşlukta. Savrulup duruyorsunuz. Debelenmekten yorgunsunuz fakat durup dinlenmek gelmiyor aklınıza. Halbuki bir rüzgar esse savrulup yolunuzu bulacaksınız. Ama o kadar tahammülsüz ve sabırdan yoksunsunuz ki bir kalem bir kağıt alıp cizmek yerine bembeyaz sayfaları karalıyorsunuz. Bunca sabrı nerden buluyorum diye soruyorum kendime. Cevabını her defasında tekrarlıyorum. Acı bir kere girmisse ruhuna daha fazlasına da gücün var demektir. Bir kere ölmediysen ikincide de ölmüyorsun. Umudun en berbat hali. Kendini kandırdığını bile bile.. Gerçekten ölmenin ne demek olduğunu ...

Dünya koca bir ihtimaller denizi..

           Evet..  Dünya koca bir ihtimaller denizi. Neye dayanarak bu cümleyi kurduğumu merak ediyorsunuzdur. Gün içerisinde hissettiğim o kadar çok duygu var ki. Birşeyi anlatmak isterken hissettiğim o duyguyu -kendimce doğru cümlelerle ifade etmeye çabalarken yorulabiliyorum çoğu zaman. Uzatmak niyetinde değilim. Sadece açılmaya çalışıyorum. Evet konumuza dönelim. İhtimallerden bahsetmek istiyorum, her ne kadar konu geçişlerinde hala zorlanıyor olsam da..Gerçekleşmesi zor diye düşündüğümüz ihtimallerden. Hayatım boyunca kullanmaktan en çok çekindiğim kelime "asla"dır. İhtimal dediğimiz olgu öyle şaşırtıyor ki asla gidemem, asla yapamam, asla olmayacak, asla konuşamam, asla hissedemem dediğiniz herşeyin dibinde bitiveriyorsunuz. Bütün asla'ları yaşadım diye düşünüyorum. Çünkü ne zaman kalın bir duvar gibi dursam aslında oda sıcaklığındaki bir civa olduğumu farkettim. Onun o mahçubiyetini, o altında ezilmişliğini kaldıramayacak kadar da kibirli olduğu...

Bazı sonsuzluklar,diğerlerinden daha büyüktür.

Hayatın tamda en acınası ama en gerçek yerinden yakalanan bir filmden küçük bir replikle başladım. Bazı anlar var ki yazılan bir senaryoya adapte olmak için alkışlanası bir yetenekle  empati kurmak gerekir. Ki birebir yaşıyor olmanın verdiği acıya istinaden tabir-i caizse rol kesmek, bunun sadece bir senaryo olduğuna şükretmeyi gerektirir. Ve o replikler şöyle devam eder,  “ Acı hissedilmeyi talep eder.” Benim kafamdaki o ekonomi piyasasına göre o acıya duyulan talebe mutlaka ki bir arz eğrisi çizmek gerekir.O arz çizgisine sigara ve alkol satan tekeller, kitapçılar, film ve müzik cd'leri, ağlarken sarf edilen gözyaşlarıyla bir ülkenin yıllık yağış oranına eş değer hale gelen  yastıklar ve karanlık odaları dahil ediyorum. He bir de kimse görmesin diye gözyaşını saklamak üzere kullanılan çarşaf yorgan ve pike tarzı kamuflajları da ekliyorum. Tabi bu terimler bir ekonomist tarafından dile getirilmiyor. Girdiğim son Micro İktisat sınavından aldığım 55 puanın kırıntıları. ...