***
Yine tek başına oturduğum bir masada, neden burdayım diye kendimi sorguluyorum. Sebebini bilemediğim bir çekimle yalnızlığa itiliyorum belki de. Kimbilir belki insanların gürültüsü karmaşası bencilliği belki de bu gezegende varolmanın bilinmezliği beni buna sürükleyen. Sürüklenmek demişken; hayatımın belli hatta büyük bir bölümünde sürüklenmekle meşgul(d)üm. Sanki denizin ortasındaki kayık misali akıntıya karşı kurek çekiyorum. Yorgunluğumun farkına varınca içerden bir sesin hadi kendine gel silkelen artık dedigini duyar gibi oluyorum. Belki de (o) haklıdır. Benim kafam karışıktır. Ne olmam gerektiğini hala bulamamışımdır. Devam ettiğim bu arayışta kaybolmuşumdur belki de. Insan olmak ne zor iş. Hemen hemen her an varoluşun anlamını sorgulatabiliyor size. Dünyevi telaşın çıkmazından kopabilmek için bulduğunuz tek bir yön yetebiliyor bu sorguya. Onun dışında dünya dönüyor insanlar bir yerlere yürüyor,anlatıyor, geçiyor herşey fazlasıyla tekdüze oluyor. Neden? Birbirini te...