Kayıtlar

Yine düştük umut batağına, Allah kurtarsın..

    Dünyaya hiç gelmemiş olsaydınız ne olurdu diye  düşündünüz mü? Doğduğunuz ailede gittiğiniz okulda yürüdüğünüz sokakta ne değişirdi? Yaşam o kadar ilginç ki hiç boşluk yok. Olan biten her şey o kadar kusursuzca dizayn edilmiş ki yok olan bir madde kendini başka birşey ile tamamlıyor. Velhasıl kelam bu hayatta ölmeyegörün. Çünkü avutulmayacak dert yok, alışılamayacak acı yok.. Fazla realitik yaklaşıyorum sanırım. Ama bazen siz de böyle düşünüyorsunuzdur illaki. Yazılarımı okuyanlar genelde karamsar olduğumu düşünüyor. Hayır arkadaşlar bu kadar güzel gülen bir insan nasıl karamsar olabilir Allah aşkına. (methiye yazıyoruz sanki) Çok yönlü düşünmeyi seviyorum. Ben her konuda oturup kendimle ya da bir başkası ile durum analizi yapmayı  derinlemesine  sohbet etmeyi terapi gibi görüyorum. Belki acılarımdan besleniyorum, belki kendimi her zaman en kötüsüne hazırlıyorum ya da belki de kendimin dahi göremediği, fark edemediğim her detayı bu şekilde buluyorum. Şöyle b...

𝑌𝐼𝐾𝐼𝐿𝑀𝐴𝐷𝐼𝑀 ; 𝑎𝑧 𝑜̈𝑡𝑒𝑑𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑙𝑒𝑛𝑖𝑦𝑜𝑟𝑢𝑚 ..

Çok fazla düşünüyorum.  Konuşmadan yazmadan öylece bir yere bakarken belki de kafamın içinden en az bir beş sene falan ayaklanıp etrafta koşturmaya başlıyor. Nedenler istiyorum. Bu eksikliğin yerini dolduramadığım, belki de aslında olmayan ve sadece benim bir hayal ürünüm olan koca boşluğu kapatmanın derdindeyim. Bu kadar derine inmemeli belki de insan. Bu sığ düşünceler bir süre sonra boğuyor insanı. Niye bu kadar iyimserim ki ? Hıçkırarak yazmaya başladığım bir cümlenin sonuna gelince suratımda oluşan o herşey düzelecek tesellisi omuzlarımda bir el gibi beliriyor. Kendime aşığım. Bulduğum her fırsatta sırtımı sıvazlıyorum kendi ellerimle. Kimsenin görmediği bilmediği yaralarımın hepsine tek tek bakarken sen o bataklıktan cesaretinle çıktın,yüreğinin güzelliğiyle çıktın, zift dolu kalplerden kendi iyi niyetinin mükafatı olarak kurtuldun diyorum. Kime göre ve neye göre bilinmez ama ben iyi biriyim.  Biri için bir sebep olmayı çok istedim. Ben bu hayattaki yerimi ararken çok fa...

Bir miktar yorulduk ama düzelecek..

M erhaba            Henüz hangi konuda ve ne yazacağımı bilmiyorum. Başı olmayan bir cümlenin haliyle sonu da tamamlanmıyor. Uğruna savaşıp kendi içimde kendime yenildiğim koca bir savaştayım. Hayat o kadar yolunda akıp gidiyor ki. Ben ağlıyorum diye dünya dönmekten vazgeçmiyor mesela, rüzgar esmekten yorulmuyor, güneş açmaya devam ediyor. Yani benim mutsuzluğum hayat için bu kadar değersizken ben neyin savaşı içindeyim böyle? Araftayım arkadaşlar. Bilinmeyen bir döngüde nereye gideceğimi şaşırmış vaziyetteyim. Koca bir hiçim belki de. Kimin için ne değerim olduğundan emin değilim. Bu dünyadaki yerimi bulamıyorum. Bir anlam istiyorum sadece ama yok bir boşluğa çakıldım kaldım. Aynı anda üzüldüğümüz ne çok insan vardır kimbilir. Aynı anda farklı yerlerde kimlerle aynı gözyaşlarını döküyoruzdur bir düşünsenize. Mutsuz insanlar aynı anda birbirini bulabilse keşke.  Şu sıra h ayata dört elle sarılmakla, nasıl intihar etsem de canım yanmasa fikri arasında...

Yeni yaşım hoşgeldin 🐣..

Koca bir yılı daha devirdik. Kaç oldum bilmiyorum. Yılları sayamayacak kadar mutlu yaşlarım olsun istiyorum. Sevdiğim,sevdiklerim hep yanımda olsun istiyorum. Ben hep güzel şeyler istiyorum.Ben küçüklüğümden beridir nerde ne yapması gerektiğini bilen hislerini kontrol edebilen biriydim zaten. Hep bir otokontrol mekanizmam vardı. Tabi gençliğin ve edinime dönüşmemiş tecrübelerimin gerektirdiği her kanı deli akan ergenin halinden farksızdım ben de. Değiştim, büyüdüm,bambaşka biri oldum.  Mutlu olmam gereken hiç bir anı kaçırmıyorum. Kaya gibiyim asla yıkılmam demiyorum, burnum düşerse dönüp bakmam diye iddia etmiyorum. Her durumun her konunun kişiliğime karşı gerektirdiği şey neyse onu yapıyorum. Beni şu ana kadar getiren hayata minnettarım. Çok ağlıyorum,çok gülüyorum,çok seviyorum..  En çokta seviyorum.. Çok yıprandım, bazen önüme çıkan engellere takıldım düştüm, bazen bile isteye düşmek için yürüdüm hatta bazen yürümeye yol bile bulamadım öyle çıkmazlara düştüm. Düştüysem iyi...

Teşekkür ediyorum..

Selam Yenilenmeye nasıl ihtiyacım var anlatamam. Her sabah uyanırken odanın tavanına bakıp  ya da pencerenin kenarından sızan ışığa dönüp -bu gün beni yaşadığıma pişman ettirmesin n'olur-  diye temennilerle yaklaşık on dakikamı falan harcıyorum. Başarı oranımın yüzdesi oldukça düşük ama olsun. İçimiz olmuş umut balonu patlatabilene aşkolsun. Uzun dönem boğuştuğum bir sorunun çözümüne yaklaşırken köklü bir değişiklik olmasa dahi o sayfayı kapatıp yeni bir sayfa açmak korkutucu oldu çoğu zaman. Başa çıkmakta zorlandığım şeylerin arasında değişim net ilk beşe girer. Bir köşeye sinip ve hatta kafamı iki elimin arasına alıp ben şimdi napıcam çaresizliği zor. He üstesinde gelemiyor muyum? Elbetteki gelebiliyorum. İnsanoğlunun alışmayacağı meret yok. Süreç zorluyor fakat alışmak akıl almayacak kadar basit geliyor. Hepimizin olmuştur çıkmaza dönen sokaklarda inancını kaybedip  neyi var neyi yok bir çöp poşetine doldurup fırlattığı zamanları. Mecazen tabi,  bu kadar kolay...

Sonunda geldim..

Yaşanmamasını dilediğim kötü bir yılın ardından yine kendime dönmeye karar verdim. Çıkmaza düştüğüm anlarda kendimi dinleyerek gitmem gereken yolu bulabildiğimi unutmuşum. İnsan kendinin pusulası ne de olsa. Sevgiye olan bağlılığım beni nasıl kör etmişse kendimi kendimce haklı bulduğum sebeplerden ötürü prangalamışım. İnsanın kendi öz saygısını yitirmesi kadar acınası başka bir hal yok benim için. Bir süre bu kaybı yaşadım. Ama konu az önce de dediğim gibi sevgi olunca işler benim açımdan değişiyor. Çünkü kendimde nefret ettiğim ama şikayet ederken dahi hayranlık duyduğum bir bağlanma problemim var. Aşırı bağlanıyorum :) Bir yılı aşkın bir süredir yazamıyorum. Neden diye sorarsanız -ki belki de sormuyorsunuz ama olsun birilerinin bir şekilde yazdıklarımı okuyup tek bir cümlesinde dahi kendini bulabilmiş olması benim kendime itiraf edemediğim ama acısını her daim hissettiğim o sancımı birazda olsa dindiriyor. Terapi gibi. Dökülmediğim, kendimi dibe çektiğim, kendime acıdığım,...

-Başlıksız-

Merhaba, Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Üzerimde sanki üçyüzellibinton yük varmış gibi. Bütün kapılarımı kapattım. İnsanın şifası yine insanın kendisi bence. Ne bir arkadaş ne aile faydasız. İçindeki yarayı bir tek sen biliyorsun ve bir tek sen dokunabiliyorsun. İnsanı yalnızlaştıran bir düşünce aslında bu; en çokta yabancılaştıran. İlk aşamada durumu kabullenmeye çalışıyorsunuz. Bu hayatımın her konuda asla değişmeyen A planı. Kimse birbirini yeteri kadar sevmiyor. Zaten insanlar her zaman birbirlerine aynı hisleri duyamazlar. Mecnun çölleri aştı, Ferhat dağları deldi; e şimdi ben oturduğum yerden hiç istifimi bozmadan birini çok sevmişsem ne olur ki? -Hiç- Şu üçünden vazgeçemiyorum; -İnsan, sevgi, bağlılık- Birine bağlanmak asla zayıflık olmadı benim için. İçinden bir parçayı koparıp al senin uğruna bu diye uzatabiliyorsanız bu dev bir tufanı atlatmışsınız,binlerce insanı kurtarmışsınız, büyük bir muharebeyi kazanmışsınız gibi kahramanca bir olaydır bana göre. Cismine bürü...

Hayata dair **

Görmezden geldiğiniz her şey bir gün mutlaka ayaklarınızın önüne düşüyor. Çünkü kendimi bildim bileli ötelediğim herşey adeta bir bumerang gibi dönüp dolaşıp dibimde bitiverdi. Söylediğim ve ya şimdiye kadar yazdığım her şey tecrübeyle sabit. Dert dediğimiz her ne varsa elimizle yükseğe fırlattığımız bir nesne gibi. Asla havada kalmıyor. Hal böyle iken inceden bir Newton bey ağabeyimize de dokundurmadan geçemem. Yer çekiminin mağduruyuz. Mutlaka attığımız gibi kafamıza seriliveriyor. Hadi atıp kaçtık diyelim. Anında ardımıza bakmadan koştuk koşabildiğimiz kadar. Peki kafamızın içindeki? Oradan neden kaçamıyoruz? Sığınacak mutlaka bir yerimiz olmalıydı ya da kafamızı bedenimizden ayırıp herşeyden arındırabilme imkanımız..Tek çaremizin kısıtlı zaman ve bir miktar sabır olması acınası. Her şey bir yana içinde bulunduğumuz akışın bizi bir yerlere sürüklemesi belki faydamıza fakat artık buna da inanmıyorum. Akışın asla bir iyileştirici yanı yok, yoruyor ve hatta hırpalıyor. Bir sokak a...

Beklerken..

        Hevesle başladığım bir yazıyı yarım bıraktım. Yazmak istemediğim aşikar. Ne yapmak istediğimi sorarsanız en az sizin kadar kararsızım bende. Öylece oturup klavyeye bakarken aklımdan geçen tonla cümleyi kimseyle paylaşmadan beynime yazmaktır belki niyetim. Fakat şuan yazıyor olduğuma göre başkalarıyla paylaşmadığım tek bir cümlem dahi bana keyif vermiyor. Önümden geçen bir kadının zümrüt yeşili kaşe mont giydirdiği ince telli saçlarının dağınıklığından yüzü görünmeyen kızını kucağında taşıyışına takıldı gözlerim. Belki istediğim buydu. Kucağımda kızımla bir yerlere yetişmeye çalışmak. Bilemiyorum, hayat insanlara bunu belli bunalım dönemlerine girişte yaşatıyor sanırım. Sorguluyorsunuz, yaşadığım hayat, aradığım şey ; beni tamamlayan ya da tamamlayamayan, bana kendime giden yolu gösterecek olan ne diye. Kısa vadeli cevaplar bulup kendini o şekilde avutmak bir yerden sonra sizi sürüklüyor; fakat sürüklenmekten ziyade bir akıntıyla dibe inmek gibi.. Tüm bunla...

***

Yine tek başına oturduğum bir masada, neden burdayım diye kendimi sorguluyorum. Sebebini bilemediğim bir çekimle yalnızlığa itiliyorum belki de. Kimbilir belki insanların gürültüsü karmaşası bencilliği belki de bu gezegende varolmanın bilinmezliği beni buna sürükleyen. Sürüklenmek demişken; hayatımın belli hatta büyük bir bölümünde sürüklenmekle  meşgul(d)üm. Sanki denizin ortasındaki kayık misali akıntıya karşı kurek çekiyorum. Yorgunluğumun farkına varınca içerden bir sesin hadi kendine gel silkelen artık dedigini duyar gibi oluyorum. Belki de (o) haklıdır. Benim kafam karışıktır. Ne olmam gerektiğini hala bulamamışımdır. Devam ettiğim bu arayışta kaybolmuşumdur belki de. Insan olmak ne zor iş. Hemen hemen her an varoluşun anlamını sorgulatabiliyor size. Dünyevi telaşın çıkmazından kopabilmek için bulduğunuz tek bir yön yetebiliyor bu sorguya. Onun dışında dünya dönüyor insanlar bir yerlere yürüyor,anlatıyor, geçiyor herşey fazlasıyla tekdüze oluyor. Neden? Birbirini te...