Kayıtlar

Sonunda geldim..

Yaşanmamasını dilediğim kötü bir yılın ardından yine kendime dönmeye karar verdim. Çıkmaza düştüğüm anlarda kendimi dinleyerek gitmem gereken yolu bulabildiğimi unutmuşum. İnsan kendinin pusulası ne de olsa. Sevgiye olan bağlılığım beni nasıl kör etmişse kendimi kendimce haklı bulduğum sebeplerden ötürü prangalamışım. İnsanın kendi öz saygısını yitirmesi kadar acınası başka bir hal yok benim için. Bir süre bu kaybı yaşadım. Ama konu az önce de dediğim gibi sevgi olunca işler benim açımdan değişiyor. Çünkü kendimde nefret ettiğim ama şikayet ederken dahi hayranlık duyduğum bir bağlanma problemim var. Aşırı bağlanıyorum :) Bir yılı aşkın bir süredir yazamıyorum. Neden diye sorarsanız -ki belki de sormuyorsunuz ama olsun birilerinin bir şekilde yazdıklarımı okuyup tek bir cümlesinde dahi kendini bulabilmiş olması benim kendime itiraf edemediğim ama acısını her daim hissettiğim o sancımı birazda olsa dindiriyor. Terapi gibi. Dökülmediğim, kendimi dibe çektiğim, kendime acıdığım,...

-Başlıksız-

Merhaba, Nereden başlayacağımı bilemiyorum. Üzerimde sanki üçyüzellibinton yük varmış gibi. Bütün kapılarımı kapattım. İnsanın şifası yine insanın kendisi bence. Ne bir arkadaş ne aile faydasız. İçindeki yarayı bir tek sen biliyorsun ve bir tek sen dokunabiliyorsun. İnsanı yalnızlaştıran bir düşünce aslında bu; en çokta yabancılaştıran. İlk aşamada durumu kabullenmeye çalışıyorsunuz. Bu hayatımın her konuda asla değişmeyen A planı. Kimse birbirini yeteri kadar sevmiyor. Zaten insanlar her zaman birbirlerine aynı hisleri duyamazlar. Mecnun çölleri aştı, Ferhat dağları deldi; e şimdi ben oturduğum yerden hiç istifimi bozmadan birini çok sevmişsem ne olur ki? -Hiç- Şu üçünden vazgeçemiyorum; -İnsan, sevgi, bağlılık- Birine bağlanmak asla zayıflık olmadı benim için. İçinden bir parçayı koparıp al senin uğruna bu diye uzatabiliyorsanız bu dev bir tufanı atlatmışsınız,binlerce insanı kurtarmışsınız, büyük bir muharebeyi kazanmışsınız gibi kahramanca bir olaydır bana göre. Cismine bürü...

Hayata dair **

Görmezden geldiğiniz her şey bir gün mutlaka ayaklarınızın önüne düşüyor. Çünkü kendimi bildim bileli ötelediğim herşey adeta bir bumerang gibi dönüp dolaşıp dibimde bitiverdi. Söylediğim ve ya şimdiye kadar yazdığım her şey tecrübeyle sabit. Dert dediğimiz her ne varsa elimizle yükseğe fırlattığımız bir nesne gibi. Asla havada kalmıyor. Hal böyle iken inceden bir Newton bey ağabeyimize de dokundurmadan geçemem. Yer çekiminin mağduruyuz. Mutlaka attığımız gibi kafamıza seriliveriyor. Hadi atıp kaçtık diyelim. Anında ardımıza bakmadan koştuk koşabildiğimiz kadar. Peki kafamızın içindeki? Oradan neden kaçamıyoruz? Sığınacak mutlaka bir yerimiz olmalıydı ya da kafamızı bedenimizden ayırıp herşeyden arındırabilme imkanımız..Tek çaremizin kısıtlı zaman ve bir miktar sabır olması acınası. Her şey bir yana içinde bulunduğumuz akışın bizi bir yerlere sürüklemesi belki faydamıza fakat artık buna da inanmıyorum. Akışın asla bir iyileştirici yanı yok, yoruyor ve hatta hırpalıyor. Bir sokak a...

Beklerken..

        Hevesle başladığım bir yazıyı yarım bıraktım. Yazmak istemediğim aşikar. Ne yapmak istediğimi sorarsanız en az sizin kadar kararsızım bende. Öylece oturup klavyeye bakarken aklımdan geçen tonla cümleyi kimseyle paylaşmadan beynime yazmaktır belki niyetim. Fakat şuan yazıyor olduğuma göre başkalarıyla paylaşmadığım tek bir cümlem dahi bana keyif vermiyor. Önümden geçen bir kadının zümrüt yeşili kaşe mont giydirdiği ince telli saçlarının dağınıklığından yüzü görünmeyen kızını kucağında taşıyışına takıldı gözlerim. Belki istediğim buydu. Kucağımda kızımla bir yerlere yetişmeye çalışmak. Bilemiyorum, hayat insanlara bunu belli bunalım dönemlerine girişte yaşatıyor sanırım. Sorguluyorsunuz, yaşadığım hayat, aradığım şey ; beni tamamlayan ya da tamamlayamayan, bana kendime giden yolu gösterecek olan ne diye. Kısa vadeli cevaplar bulup kendini o şekilde avutmak bir yerden sonra sizi sürüklüyor; fakat sürüklenmekten ziyade bir akıntıyla dibe inmek gibi.. Tüm bunla...

***

Yine tek başına oturduğum bir masada, neden burdayım diye kendimi sorguluyorum. Sebebini bilemediğim bir çekimle yalnızlığa itiliyorum belki de. Kimbilir belki insanların gürültüsü karmaşası bencilliği belki de bu gezegende varolmanın bilinmezliği beni buna sürükleyen. Sürüklenmek demişken; hayatımın belli hatta büyük bir bölümünde sürüklenmekle  meşgul(d)üm. Sanki denizin ortasındaki kayık misali akıntıya karşı kurek çekiyorum. Yorgunluğumun farkına varınca içerden bir sesin hadi kendine gel silkelen artık dedigini duyar gibi oluyorum. Belki de (o) haklıdır. Benim kafam karışıktır. Ne olmam gerektiğini hala bulamamışımdır. Devam ettiğim bu arayışta kaybolmuşumdur belki de. Insan olmak ne zor iş. Hemen hemen her an varoluşun anlamını sorgulatabiliyor size. Dünyevi telaşın çıkmazından kopabilmek için bulduğunuz tek bir yön yetebiliyor bu sorguya. Onun dışında dünya dönüyor insanlar bir yerlere yürüyor,anlatıyor, geçiyor herşey fazlasıyla tekdüze oluyor. Neden? Birbirini te...

Yirmi6ncıyaş*

Bugün 1 Ekim Pazar 2017. Yeni bir yaşa adım atmanın sevinci ve heyecanı içinde değilim. Standart gunlerden pekte bir farkı yok benim için. Melankolik olduğumdan degil elbette ki. Sadece hayatın tekdüze sancılarına alışmış biri olarak bugünün diğer gunlerden ve hatta bu yılın da diğer yıllardan daha farklı olabileceğine inancımı yitirdiğimden.. Böyle seyler yazınca hayata küsmüş bir şekilde yaşamın manasını yitirmiş olduğunu düşünmüyorum. Sadece ne yaşayacağımı bilemediğim için durumun stabil kalacağını tahmin ediyorum. Nihayetinde bundan önceki yılların bana neler kattığının bununla birlikte neler kaybettirdiğinin bilincindeyim. Kaybettiklerimle birlikte kazandıklarımın mutluluğu içinde olduğumu yoksayamam. Kaybederken kazandığım her tecrübeme minnettarım. Bazı insanların hayatlarını degistirmek icin yeterli enerjileri olmayabilir. Öyle olunca da  yazgı dedikleri şeyin onları yazılmış bir senaryonun ortasına bırakıp  akışa teslim etmelerini beklerler. Iste ben o insanlard...

Arka balkon*

Arka balkon bir evin en sağlam köşesi bana göre. Nedendir bilmem en güzel cümleleri orda kuruyorum. Bütün kelimeler anlamını orada kazanıyor. Saatlerce uğraşıp sonuca varamadığım zamanlarda dahi kendimle anlaşmaya vardığım ama en çokta kendimle uzlaşamadığım tek yer orası.. Sorgulamaya başladığım herşeyin ucunu kaçırıyorum. Kendimden başlayıp kendimle devam ediyorum. Aslına bakarsanız bazen hayata karşı bir duruşum olmadığını düşünüyorum. İşte buyum diyebileceğim ne bir tavrım var ne de bir vasfım. Zaman zaman tutarsızlıklarımı da seviyorum. Bana "ben iste buyum dedirtmeye kim cürret edebilir ki!"  diye sert çıkmaya başlıyorum. Sonra kuyruğunu kıstırmış bir kedi gibi köşeye sinip "kim olduğumu bulmam gerekiyor" diye ağlamaya başlıyorum. Kendimle alakalı en acımasız eleştirileri yaparken yere çöküp sigaramı yakıyorum. Şu beş saniyeden fazla dahi tutunamadığım varsayımlarım doğrularım var ya hepsi tek tek gün yüzüne çıkıyor.  Ama öbür yandan en mukemmeli benim diye k...

Acil çıkış**

Hayatımın amacını çözmeye yönelik bir takım girişimlerim oluyor bazen. Fakat ben ne zaman bu yönde bir adım atmaya kalkışsam ne taraftan geldiğini bilmediğim bir kuvvet tarafından beş adım  geriye dönüyorum. Niyetim birşeyleri değiştirmek değil. Çünkü değişim güç gerektirir. Şu an için o gücü kendimde bulamadığımdan herşeyi öteliyorum. Ötelemek bazen gercekten de hayat kurtarıyor. En azından benim için öyle.  Vaktiyle yıktığım -ya da yıktığımı zannettiğim- setleri tekrar yerleştirdim etrafıma. Çok bayağı bir durum degil mi bu? Hayatınıza dahil olan biri ile birlikte herşeyiniz değişiyor;  o gittiğinde herşey yine eski halini alıyor. Birinin hayatına dahil olabilmek asla yazılı olmayan fakat kanun hükmünde değer taşıyan bir şartla  gerçekleşiyor;onun dilediği kalıba girmek. Karşımızdakinin isteği ya da kendi irademiz ile farketmeksizin durum böyle. Aslında hiçbirimiz kendimiz gibi değiliz. Birilerine bağımlı olmayı onların kurallarına göre oynamayı bırakamıyoruz. Kur...

**

          Hangi konuyla alakalı yazsam bilemedim.Şu aralar oldukça karışığım. Sürekli olarak birkaç paragraflık yazılar yazıp yarım bırakıyorum. Sanırım yine kısır bir döngüye bağladı hayatım. Hislerime dair herhangi bir fikrim yok ve bu adını koyamadığım herşeyin beni deli etmesi ile aynı seviyede canımı sıkıyor. Akış o kadar hızlı sürüklüyor ki beni, zil zurna sarhoşmuşum da yer ayaklarımın altından kayıyormuş gibi bir durum yaşanıyor. Çok kan kaybettim biraz daha böyle giderse dibe ineceğimden korkuyorum. Mutsuz olmak o kadar çok canımı sıkıyor ki. Bir nedenden dolayı bir kişi veya bir kişiye bağlı gelişen ters bir durum ya da beni üzen herhangi bir olay her ne ise işte; tüm bunlar karşısında durup o kan kaybından ölmeyi beklemek yerine turnike yapmaya falan çalışıyorum. Yaşamla aramda ki bağ o kadar kuvvetli ki bazen her ne kadar kendimi kör bir kuyuda gibi hissetsemde genellikle içime dönüp baktığımda gördüğüm sevgi beni hayat dolu bir insan haline getir...

En yakın arkadaşım Söğüt Ağacı*

Takılıp düşünce bir daha hiç kalkamayacakmışım gibi geliyor. Sanırım ilk defa bu kadar umutsuzum. Bir yandan da mutluyken toz pembe gördüğümüz herşeyin mutsuzken zifiri karanlığa dönüşmesine tahammül edemiyorum. Hatta bu yüzden hem kendimden hem de tüm insanlardan nefret ediyorum. Neden diye sorup duruyorum karşımda ki ince söğüt ağacına. Orada dikilmeyi sen belki de hiç istememişken nasıl oluyor da bu kadar yeşil ve canlı duruyorsun? Madem orada dikilmek senin tercihin değildi madem bunu sen değil de bir başkası istedi nasıl bu rüzgara kafa tutacak kadar güçlüsün? Dallarının birkaçı kırıkken nasıl oluyor da köklerini saldığın şu toprağa o güneşe küsmedin hiç? Peki biz ne yapıyoruz kırılınca? Hemen sırt çeviriyoruz dünyaya. Hemen yaprak dökmeye başlıyoruz kuru bir ağaca dönüyoruz. Önümde dolu kül tabağım yanında kahvem etrafımdan gelip geçen herkese nefretle bakıyorum. Neden? Sırf kalbimin bir parçası kırıldı diye. Sırf biri tarafindan eksik bırakıldığımı hissettim diye.. Öyle bir an ...