Sevgili otuz 1 yaşım..
Sevgili geçmiş yaşlarım; benden neler aldığınız umurumda bile değil. Çünkü ortalama ömrümün yarısı kadar yaşamışken dönüp baktığımda sadece kazandıklarımı hatırlıyorum. En çok son altı yıl ve ondan önceki yıllar; beni üzen, saçlarıma aklar düşüren, gönlümü dermansız sandığım dertlerle kırıp döken herkesi affediyorum. Nefret büyütmüyorum içimde. Hoş karşılamıyorum yapılanları fakat bu konuda da karşımdaki insanlara en ufak bir fikir dahi beyan etmiyorum. Anlaşılmadığım yerde çatlayana kadar anlatmaya çalıştığım dönemler geçti. Düşüncelerimi sadece düşüncelerime değer veren insanlarla paylaşıyorum. Bu yıl ki mottom; az olan öz olandır.. Büyüdüğümü fark ediyorum. İnandığım şeylerin , savunduğum ilkelerin ya da koyduğum kuralların yanlış olabileceğine, benim de en başından yanlış biri olabileceğime ve hatta yanlış seçimlerime doğru sandığım yanlışlarımın sebep olabileceğine ikna oldum. O hırçınlığım, kızgınlığım, vurdumduymazlığım, hovardalığım gitmiş de yerine pamuk gibi biri g...