30+2
Yine o malum güne gelmiş bulunmaktayız..Diğer yıllardan farkı artık bir kedi annesiyim😊 Öyle hüzünlü şeylerden bahsetmek değil niyetim. Hayat tarafından tekme tokat dövüldükten sonra insan bir kendine geliyor haliyle. Bir gözü açılıyor ne bileyim silkeleniyor işte. Bu böyle oldu çünkü aslında böyleydi sen göremedin, o olmadı e çünkü olmayacağı beş kilometre öteden belliydi sen kabul etmedin gibi çözümlemeler başladı. Bir şekilde toparladık her şeyi. Arada yıkılmıyor değiliz tabi ama yine de yoluna koyduk kırılan dökülen ne varsa çok şükür. Ağır hasarlı atlattık da neye yarar heves mi kaldı sanki demiyor değilim. Yok arkadaşlar heves her zaman vardır ümitsizliğe kapılıp hayatı zindana çevirmeye gerek yok. Her yazdığım yazının sonunda güneşli günlerin bizi beklediğini savundum durdum. Otuz küsür sene geçti hala aynıyım. Güneş batmıyor hiç hep yukarda göz kamaştıran güzelliğiyle. Sırtımızı döndüğümüz için göremiyoruz. Kendi kendimizin gölgesi oluyoruz. Konunun güneşle hiçbir alakası olma...