Kayıtlar

30+2

Yine o malum güne gelmiş bulunmaktayız..Diğer yıllardan farkı artık bir kedi annesiyim😊 Öyle hüzünlü şeylerden bahsetmek değil niyetim. Hayat tarafından tekme tokat dövüldükten sonra insan bir kendine geliyor haliyle. Bir gözü açılıyor ne bileyim silkeleniyor işte. Bu böyle oldu çünkü aslında böyleydi sen göremedin, o olmadı e çünkü olmayacağı beş kilometre öteden belliydi sen kabul etmedin gibi çözümlemeler başladı. Bir şekilde toparladık her şeyi. Arada yıkılmıyor değiliz tabi ama yine de yoluna koyduk kırılan dökülen ne varsa çok şükür. Ağır hasarlı atlattık da neye yarar heves mi kaldı sanki demiyor değilim. Yok arkadaşlar heves her zaman vardır ümitsizliğe kapılıp hayatı zindana çevirmeye gerek yok. Her yazdığım yazının sonunda güneşli günlerin bizi beklediğini savundum durdum. Otuz küsür sene geçti hala aynıyım. Güneş batmıyor hiç hep yukarda göz kamaştıran güzelliğiyle. Sırtımızı döndüğümüz için göremiyoruz. Kendi kendimizin gölgesi oluyoruz. Konunun güneşle hiçbir alakası olma...

31 aralık cumartesi..

     Zor bir yıl oldu. Pandeminin yükü, afetler, felaketler,savaşlar, ölümler derken belimizi doğrultamadık bir türlü. Sevdiklerimizi kaybettik bazen ölümle bazen henüz ölmemişken hayattayken bir daha hiç göz göze gelemeyecek kadar büyük uçurumlar açıldı aramızda. Kırıldık çoğu zaman gönlümüz alınsın diye beklerken daha büyük yaralar açtı sevdiklerimiz. Ölüm değilse başımıza gelen halledilir derdim hep ama zaten her ayrılık biraz ölüm değil midir? Ne bileyim bence ölüm öfkeyi bitirir, gururu kibiri nefreti siler. Ölüm merhamettir, özlemdir bazen pişmanlıktır. Yaşam öyle değil. İnsanlar cesurdur yaşarken çabuk gözden çıkarırlar birbirlerini. Hiç ölmeyecekmiş gibi gelir ama öyle olmaz. En azından öyle olmadığını anlayana denk. Bir bakalım 2022 bize neler yapmış;      Bir yıl oldu. Canım anneannem. Hala evin bir köşesinde ona ait bir şey bulunca içimde çok keskin bir sızı hissediyorum. Büyük bir kayıp benim için. Onun için ağlarken aslında biraz da kendim için...

Sevgili otuz 1 yaşım..

Sevgili geçmiş yaşlarım; benden neler aldığınız umurumda bile değil. Çünkü ortalama ömrümün yarısı kadar yaşamışken dönüp baktığımda sadece kazandıklarımı hatırlıyorum. En çok son altı yıl ve ondan önceki yıllar; beni üzen, saçlarıma aklar düşüren, gönlümü dermansız sandığım dertlerle kırıp döken herkesi affediyorum. Nefret büyütmüyorum içimde. Hoş karşılamıyorum yapılanları fakat bu konuda da karşımdaki insanlara en ufak bir fikir dahi beyan etmiyorum. Anlaşılmadığım yerde çatlayana kadar anlatmaya çalıştığım dönemler geçti. Düşüncelerimi sadece düşüncelerime değer veren insanlarla paylaşıyorum. Bu yıl ki mottom; az olan öz olandır..  Büyüdüğümü fark ediyorum. İnandığım şeylerin , savunduğum ilkelerin ya da koyduğum kuralların yanlış olabileceğine,  benim de en başından yanlış biri olabileceğime ve hatta yanlış seçimlerime doğru sandığım yanlışlarımın sebep olabileceğine ikna oldum. O hırçınlığım, kızgınlığım, vurdumduymazlığım, hovardalığım gitmiş de yerine pamuk gibi biri g...

Yorulduk ama değmiyor..

 Uzun zaman oldu.. Şu sıralar herşeyi yoluna sokmakla yoldan çıkmak arasında gidip geliyorum. Bazen yolumu kaybetmişim gibi geliyor, bazen de zaten yol benimle geliyor. Çekim yasası işe yaramıyor. Nereden başlasam bilemiyorum. Bir yerden başlayamadığım aşikar ama yetişemesem de  koşarım demiştim halbuki; yetiştim sandığım her köşe başında, yerimde saydığımı farkedene kadar. Geriye dönme arzusu büyüdükçe çoğalıyor. Bir şeyi biliyor olmanın, bazı duyguları tecrübe etmenin, bazı taşlara takılıp düşmenin garip bir hissi var. Korkutucu,ıssız,yabancı  ama bir yerden de gözü ısırıyor insanın, bildiklerinden korkmuyorsun. Hoş bilmesen ne olur sanki.  Daha güçlü olduğundan değil tabi alışma eylemine meyilinden ötürü. Alıştın zannettiklerinin açtığı derin çukurlara düşüp duruyorsun. Eskiden korkutmazdı beni hiçbir şey. Ama şimdilerde içimde hissettiğim şeyi alıp bir yere koymak istesem her yer eğreti.  Sanırım her şey anneannemi kaybettikten sonra başladı. Şimdiye kadar ö...

Yine düştük umut batağına, Allah kurtarsın..

    Dünyaya hiç gelmemiş olsaydınız ne olurdu diye  düşündünüz mü? Doğduğunuz ailede gittiğiniz okulda yürüdüğünüz sokakta ne değişirdi? Yaşam o kadar ilginç ki hiç boşluk yok. Olan biten her şey o kadar kusursuzca dizayn edilmiş ki yok olan bir madde kendini başka birşey ile tamamlıyor. Velhasıl kelam bu hayatta ölmeyegörün. Çünkü avutulmayacak dert yok, alışılamayacak acı yok.. Fazla realitik yaklaşıyorum sanırım. Ama bazen siz de böyle düşünüyorsunuzdur illaki. Yazılarımı okuyanlar genelde karamsar olduğumu düşünüyor. Hayır arkadaşlar bu kadar güzel gülen bir insan nasıl karamsar olabilir Allah aşkına. (methiye yazıyoruz sanki) Çok yönlü düşünmeyi seviyorum. Ben her konuda oturup kendimle ya da bir başkası ile durum analizi yapmayı  derinlemesine  sohbet etmeyi terapi gibi görüyorum. Belki acılarımdan besleniyorum, belki kendimi her zaman en kötüsüne hazırlıyorum ya da belki de kendimin dahi göremediği, fark edemediğim her detayı bu şekilde buluyorum. Şöyle b...

𝑌𝐼𝐾𝐼𝐿𝑀𝐴𝐷𝐼𝑀 ; 𝑎𝑧 𝑜̈𝑡𝑒𝑑𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑙𝑒𝑛𝑖𝑦𝑜𝑟𝑢𝑚 ..

Çok fazla düşünüyorum.  Konuşmadan yazmadan öylece bir yere bakarken belki de kafamın içinden en az bir beş sene falan ayaklanıp etrafta koşturmaya başlıyor. Nedenler istiyorum. Bu eksikliğin yerini dolduramadığım, belki de aslında olmayan ve sadece benim bir hayal ürünüm olan koca boşluğu kapatmanın derdindeyim. Bu kadar derine inmemeli belki de insan. Bu sığ düşünceler bir süre sonra boğuyor insanı. Niye bu kadar iyimserim ki ? Hıçkırarak yazmaya başladığım bir cümlenin sonuna gelince suratımda oluşan o herşey düzelecek tesellisi omuzlarımda bir el gibi beliriyor. Kendime aşığım. Bulduğum her fırsatta sırtımı sıvazlıyorum kendi ellerimle. Kimsenin görmediği bilmediği yaralarımın hepsine tek tek bakarken sen o bataklıktan cesaretinle çıktın,yüreğinin güzelliğiyle çıktın, zift dolu kalplerden kendi iyi niyetinin mükafatı olarak kurtuldun diyorum. Kime göre ve neye göre bilinmez ama ben iyi biriyim.  Biri için bir sebep olmayı çok istedim. Ben bu hayattaki yerimi ararken çok fa...

Bir miktar yorulduk ama düzelecek..

M erhaba            Henüz hangi konuda ve ne yazacağımı bilmiyorum. Başı olmayan bir cümlenin haliyle sonu da tamamlanmıyor. Uğruna savaşıp kendi içimde kendime yenildiğim koca bir savaştayım. Hayat o kadar yolunda akıp gidiyor ki. Ben ağlıyorum diye dünya dönmekten vazgeçmiyor mesela, rüzgar esmekten yorulmuyor, güneş açmaya devam ediyor. Yani benim mutsuzluğum hayat için bu kadar değersizken ben neyin savaşı içindeyim böyle? Araftayım arkadaşlar. Bilinmeyen bir döngüde nereye gideceğimi şaşırmış vaziyetteyim. Koca bir hiçim belki de. Kimin için ne değerim olduğundan emin değilim. Bu dünyadaki yerimi bulamıyorum. Bir anlam istiyorum sadece ama yok bir boşluğa çakıldım kaldım. Aynı anda üzüldüğümüz ne çok insan vardır kimbilir. Aynı anda farklı yerlerde kimlerle aynı gözyaşlarını döküyoruzdur bir düşünsenize. Mutsuz insanlar aynı anda birbirini bulabilse keşke.  Şu sıra h ayata dört elle sarılmakla, nasıl intihar etsem de canım yanmasa fikri arasında...

Yeni yaşım hoşgeldin 🐣..

Koca bir yılı daha devirdik. Kaç oldum bilmiyorum. Yılları sayamayacak kadar mutlu yaşlarım olsun istiyorum. Sevdiğim,sevdiklerim hep yanımda olsun istiyorum. Ben hep güzel şeyler istiyorum.Ben küçüklüğümden beridir nerde ne yapması gerektiğini bilen hislerini kontrol edebilen biriydim zaten. Hep bir otokontrol mekanizmam vardı. Tabi gençliğin ve edinime dönüşmemiş tecrübelerimin gerektirdiği her kanı deli akan ergenin halinden farksızdım ben de. Değiştim, büyüdüm,bambaşka biri oldum.  Mutlu olmam gereken hiç bir anı kaçırmıyorum. Kaya gibiyim asla yıkılmam demiyorum, burnum düşerse dönüp bakmam diye iddia etmiyorum. Her durumun her konunun kişiliğime karşı gerektirdiği şey neyse onu yapıyorum. Beni şu ana kadar getiren hayata minnettarım. Çok ağlıyorum,çok gülüyorum,çok seviyorum..  En çokta seviyorum.. Çok yıprandım, bazen önüme çıkan engellere takıldım düştüm, bazen bile isteye düşmek için yürüdüm hatta bazen yürümeye yol bile bulamadım öyle çıkmazlara düştüm. Düştüysem iyi...

Teşekkür ediyorum..

Selam Yenilenmeye nasıl ihtiyacım var anlatamam. Her sabah uyanırken odanın tavanına bakıp  ya da pencerenin kenarından sızan ışığa dönüp -bu gün beni yaşadığıma pişman ettirmesin n'olur-  diye temennilerle yaklaşık on dakikamı falan harcıyorum. Başarı oranımın yüzdesi oldukça düşük ama olsun. İçimiz olmuş umut balonu patlatabilene aşkolsun. Uzun dönem boğuştuğum bir sorunun çözümüne yaklaşırken köklü bir değişiklik olmasa dahi o sayfayı kapatıp yeni bir sayfa açmak korkutucu oldu çoğu zaman. Başa çıkmakta zorlandığım şeylerin arasında değişim net ilk beşe girer. Bir köşeye sinip ve hatta kafamı iki elimin arasına alıp ben şimdi napıcam çaresizliği zor. He üstesinde gelemiyor muyum? Elbetteki gelebiliyorum. İnsanoğlunun alışmayacağı meret yok. Süreç zorluyor fakat alışmak akıl almayacak kadar basit geliyor. Hepimizin olmuştur çıkmaza dönen sokaklarda inancını kaybedip  neyi var neyi yok bir çöp poşetine doldurup fırlattığı zamanları. Mecazen tabi,  bu kadar kolay...

Sonunda geldim..

Yaşanmamasını dilediğim kötü bir yılın ardından yine kendime dönmeye karar verdim. Çıkmaza düştüğüm anlarda kendimi dinleyerek gitmem gereken yolu bulabildiğimi unutmuşum. İnsan kendinin pusulası ne de olsa. Sevgiye olan bağlılığım beni nasıl kör etmişse kendimi kendimce haklı bulduğum sebeplerden ötürü prangalamışım. İnsanın kendi öz saygısını yitirmesi kadar acınası başka bir hal yok benim için. Bir süre bu kaybı yaşadım. Ama konu az önce de dediğim gibi sevgi olunca işler benim açımdan değişiyor. Çünkü kendimde nefret ettiğim ama şikayet ederken dahi hayranlık duyduğum bir bağlanma problemim var. Aşırı bağlanıyorum :) Bir yılı aşkın bir süredir yazamıyorum. Neden diye sorarsanız -ki belki de sormuyorsunuz ama olsun birilerinin bir şekilde yazdıklarımı okuyup tek bir cümlesinde dahi kendini bulabilmiş olması benim kendime itiraf edemediğim ama acısını her daim hissettiğim o sancımı birazda olsa dindiriyor. Terapi gibi. Dökülmediğim, kendimi dibe çektiğim, kendime acıdığım,...